อ้วนพ่อครัวใหญ่ลูบศีรษะ "อินทรีตัวนั้นไม่ใช่ของเผ่าฉ่วนหรงหรอกหรือ"
เจียงอวิ๋นซุ่ยส่ายหน้า "ข้าไม่รู้เพคะ"
"หากเป็นเช่นนั้นจริง เรื่องสนุกก็เกิดแน่ ในเผ่าพวกเขามีอินทรีที่ฝึกแล้วรวมแล้วเพียงห้าตัว ของสิ่งนี้ฝึกยากกว่าสุนัขยิ่งนัก หากถูกเราจับได้ตัวหนึ่ง พวกเขารู้เข้าคงโกรธจนแทบสิ้นใจ"
ทว่า เผ่าฉ่วนหรงโกรธไม่พอใจ แต่พวกเขากลับยินดี
ฮิฮิ...กลับไปดูกันเถิด
ครั้นกลับมาแล้ว อินทรีที่เจียงอวิ๋นซุ่ย 'เก็บกลับมา' ตัวนั้นก็ถูกล้อมดู
มันซุกหัวไว้ใต้ปีกแกล้งตาย
"อินทรีตัวนี้มีร่องรอยผ่านการฝึก"
เสิ่นชิงจู๋ถือชามใส่เนื้อเส้นหนึ่งชามมา ใช้ตะเกียบคีบเนื้อเส้นหนาเท่านิ้วมือยื่นเข้าไป
แต่เจ้าอินทรีตัวนั้นจะอย่างไรก็ไม่ยอมกิน
อ้วนพ่อครัวใหญ่หัวเราะเสียงดัง "ไม่ผิดแล้ว ต้องเป็นของเผ่าฉ่วนหรงเป็นแน่"
พวกมันตอนนี้ไม่แน่ว่าโกรธปานใด
............
"หายไป หายไปที่ไหน ยังไม่รีบไปตามหาอีก"
ได้ยินว่าอินทรีสื่อสารหายไปตัวหนึ่ง หัวหน้าเผ่าฉ่วนหรงโกรธแทบตาย
ฝีมือฝึกอินทรีมิใช่ใครก็เป็นได้ คนเช่นนี้ต่อให้ในชนเผ่าใหญ่บนทุ่งหญ้าก็น้อยยิ่ง
เผ่าพวกเขามีเพียงคนเดียวที่ฝึกอินทรีเป็น
อินทรียิ่งจับยาก สัตว์สิ่งนี้นิสัยดื้อรั้นยิ่ง ต่อให้จับได้ ในสิบตัวจะสำเร็จสักตัวก็นับว่าดีมากแล้ว
แม้จะเป็นอินทรีที่เลี้ยงมาตั้งแต่เล็กก็มิได้ฝึกง่าย