"อวิ๋นซุ่ย เจ้าจงซ่อนตัวอย่าได้วิ่งไปไหน ข้าจะไปล่อพวกมันให้ออกไป"
เป็นจริงดังคาด ในป่าพบคนเผ่าฉ่วนหรงและสุนัขหมาป่า
บนตัวอ้วนพ่อครัวใหญ่และพรรคพวกโปรยผงยากำบังกลิ่นกาย ฝูงสุนัขจึงดมกลิ่นไม่พบ
พวกเขาจงใจปรากฏตัว ก็เพื่อล่อพวกนี้ให้ไปไกลกว่าเดิม จะมุ่งไปทางถ้ำมิได้เด็ดขาด
"โย่วโฮ่ว พวกเผ่าฉ่วนหรง บุตรีหัวหน้าเผ่าพวกเจ้าขาดบุรุษถึงเพียงนั้น เหตุใดไม่ไปเองเล่า มาจับคนของพวกข้าทำไม!"
"ใช่แล้ว อย่างไรพวกเจ้าก็ไม่ถือสา อนิจจา เอ่ยไปไยถึงได้ลงมือเลยเล่า"
"ไอ้พวกหมาน้อย มาตามล่าท่านปู่ของเจ้าสิ!"
อ้วนพ่อครัวใหญ่และพวกตบก้นของตน ไม่ว่าการกระทำหรือวาจาล้วนยั่วยุทั้งสิ้น
ต่อให้สื่อสารกันไม่เข้าใจ คนเผ่าฉ่วนหรงก็รู้ว่าคนเหล่านี้ไม่มีคำดีออกจากปาก
โทสะที่ถูกขโมยสิ่งของไปมากมายปะทุขึ้นในชั่วพริบตา พวกมันนำอาวุธและสุนัขไล่ตามไปทันที
อ้วนพ่อครัวใหญ่แม้รูปร่างอ้วนท้วน แต่วิ่งได้เร็วเป็นอย่างยิ่ง
แถมยังพละกำลังมหาศาล
เมื่อครั้งยังอยู่ในค่ายทหาร อ้วนพ่อครัวใหญ่ก็อาศัยกระทะเหล็กใบใหญ่หนึ่งใบ มีดทำครัวหนึ่งเล่มสังหารทัพอนารยชน กระทั่งสร้างชื่อเสียงมิใช่น้อย
เวลานี้อ้วนพ่อครัวใหญ่สะพายกระทะเหล็ก ยังคงถือมีดทำครัว แม้อ้วนขึ้น แต่ก็เป็นคนอ้วนที่คล่องแคล่ว
คนเผ่าฉ่วนหรง รวมทั้งสุนัขต่างไล่ตามไป
เจียงอวิ๋นซุ่ยค่อนข้างเป็นห่วง แต่ก็ไม่กล้าวิ่งไปไหน
นางรออยู่ครู่หนึ่ง ก็มีเสียงกระพือปีกดังแว่วมา