ได้ยินคำของฮูหยินหวัง สีหน้าของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นล้วนเคร่งเครียด
พวกเขาไม่เคยคาดคิดว่าหวังหู่ในเรือนจะสังหารผู้คนตามอำเภอใจและวิปริตไร้มนุษยธรรมถึงเพียงนี้
ดวงตาหวังหู่แดงก่ำ "หญิงชั่วกล้าดีใส่ความข้า ข้าจะฆ่าเจ้า!"
เขาชักกระบี่ที่เอวตรงไปยังสตรีในเรือนหมายฟันนาง
ทว่าถังชิงซงกลับเตะเขากระเด็นออกไปพลางชักกระบี่ชี้หน้าเขา
"แซ่หวัง เมืองเป่ยเจิ้นที่มอบให้เจ้าดูแล มิใช่ให้เจ้าใช้อำนาจบาตรใหญ่ หันคมดาบใส่สตรีผู้ไร้ความผิดและชาวบ้านของต้าเหลียง ยามออกรบสังหารข้าศึกเจ้าก็เป็นเพียงคนขลาด บัดนี้ยังมาเหิมเกริมในรังอีก!"
ผู้อื่นก็มองหวังหู่ด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร
หวังหู่ย่อมไม่ยอมรับ "เรื่องพวกนี้มิใช่ข้าเป็นคนทำ หญิงชั่วพวกนี้เห็นได้ชัดว่ามีคนส่งมาหาเรื่องข้า"
พูดพลางเขาจ้องไปที่จี้เยี่ยนอัน สายตานั้นราวกับจะเขมือบเขาทั้งเป็น
จี้เยี่ยนอันกระแอมหลายครั้ง "ท่านหวังคงจะมิได้คิดว่าข้าอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้กระมัง"
เขาหัวเราะเบา "เช่นนั้นเจ้าคงประเมินข้าสูงเกินไป เปิ่นซื่อจื่อเพิ่งมามั่วเป่ยได้ไม่นาน หญิงพวกนั้นท่านหวังฉุดคร่ามาเนิ่นนานที่สุดก็หลายปีแล้วมิใช่หรือ"
"ท่านผู้ใหญ่ทั้งหลาย"
ฮูหยินหวังพลันพาสตรีเหล่านั้นคุกเข่าคำนับพวกเขา โขกศีรษะลงบนพื้นอย่างแรงจนหน้าผากแตก แต่นางไม่สนใจ