เห็ดน้อยหมุนตัวไปมาอยู่หลายรอบตรงปากทางเดินมืดมิด คลำหาทั่วทุกหนแห่ง
สุดท้ายกลับมิพบสิ่งใด มีแต่ทำให้ตัวเองที่เคยเป็นเห็ดน้อยตัวสะอาดเอี่ยมกลายเป็นเห็ดน้อยตัวมอมแมมไปเสียได้
นางถอนหายใจด้วยดวงตาใสแวววาวไปด้วยน้ำตา จากนั้นก็เหนื่อยล้าจากการยืน ครั้นแล้วก็ไม่สนว่าพื้นจะสกปรกหรือไม่ นางทิ้งสะโพกนั่งลงกับพื้นตรงนั้นทันที
เคร้ง……
มีสิ่งใดสิ่งหนึ่งส่งเสียงดังขึ้นข้างหูอย่างชัดเจน
ประตูศิลาเปิดออก
เจียงอวิ๋นซุ่ยที่ใบหน้ายังมีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อน ทำหน้ามึนงงหันไปมองที่ที่นางนั่งอยู่
หา?
นางค้นหาคันโยกนั้นอย่างตั้งอกตั้งใจเสียนานก็ไม่พบ ไฉนจู่ๆ ถึงมาอยู่ใต้สะโพกของนางเล่า?
ช่างเถิด รีบออกไปก่อนสำคัญกว่า
เช่นนั้นนางจึงกอดทองคำไว้แล้ววิ่งปรู้ดออกไปทันที
ประตูด้านหลังก็ปิดลงเองหลังจากนางออกไปได้ไม่นาน
ประตูนั้นกลมกลืนกับโขดหินจำลองอย่างแนบสนิท หากนางเพิ่งออกมาจากข้างในก็คงยากจะเชื่อว่าที่นี่มีทางเข้าห้องใต้ดินอยู่
ไปหาจี้เยี่ยนอันก่อน
เจียงอวิ๋นซุ่ยกอดทองแท่งนั้นเตรียมจะมุ่งหน้าไปยังงานเลี้ยง
ทว่าพอเดินไปได้ไม่นานก็พบว่าภายในจวนอ๋องนั้นอึกทึกครึกโครมยิ่งนัก
คนรับใช้และผู้คุ้มกันจำนวนมากต่างวิ่งกรูไปยังทิศทางหนึ่ง
ทางนั้นไม่ใช่ทิศที่จะไปห้องโถงงานเลี้ยง
เจียงอวิ๋นซุ่ยยืนอยู่ตรงทางแยก ลังเลระหว่างไปหาจี้เยี่ยนอันกับไปดูความสนุก ครุ่นคิดไม่ถึงสิบอึดใจ
เท้าเล็กๆ ก็วกกลับแล้วเดินตามฝูงชนไป
จี้เยี่ยนอัน ข้าไม่ได้เห็นว่าเจ้าไม่สำคัญหรอกนะ ข้าจะไปสืบข่าวให้เจ้าต่างหากเล่า
คิดเช่นนี้ได้นางก็เดินหน้ามั่นตั้งอกตั้งใจ อกน้อยๆ ยืดขึ้นอีกนิดหน่อย
ขาสั้นๆ กลับสลับว่องไวนัก
เมื่อนึกว่าอีกเดี๋ยวจะได้เห็นของสนุกแล้ว ฝีเท้าที่กระโดดกระเด้งก็พลอยร่าเริงขึ้นอีกมาก
"จี้ซื่อจื่อ เจ้านี่ดีจริงๆ หวังมู่เชิญเจ้ามาฉลองงานวันเกิดของข้า แต่เจ้ากลับมาทำเรื่องมักมากมักน้อยกับอนุคนโปรดของข้าที่นี่!"