ด้วยการชี้นำของเจียงอวิ๋นซุ่ย พวกนางก็มาถึงทางเข้าห้องลับอย่างรวดเร็ว
เจียงอวิ๋นซุ่ยเสียงเบาราวกับกระซิบว่า "ที่นี่มีกลไกอะไรสักอย่างนะเจ้าคะ ห้องลับข้างในมีสุนัขตัวมหึมาดุร้ายยิ่งนัก ข้างในนั้นเพิ่งมีคนถูกกัดตายไปเมื่อไม่นาน"
น้ำเสียงของนางแม้จะแผ่วเบา แต่ผู้ที่อยู่ ณ ที่นั้นล้วนมีพื้นฐานการฝึกยุทธ มีพลังภายใน ดังนั้นโสตประสาทย่อมไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะเทียบได้
ทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองไปยังเด็กน้อยคนนั้น
รู้รายละเอียดได้ถึงเพียงนี้ นางเคยเข้าไปข้างในมาก่อนหรือ?
ดูจากสายตาของหวังหู่ที่ประหนึ่งอยากจะกลืนกินเจียงอวิ๋นซุ่ยก็รู้ว่า นางพูดความจริง
แต่ที่ทำให้ทุกคนฉงนยิ่งกว่าก็คือ ในเมื่อข้างในมีหมาปีศาจอยู่ เหตุใดนางจึงออกมาได้โดยไร้รอยขีดข่วน?
"คือก้อนหินก้อนนี้"
เขาชี้ไปที่ก้อนหินก้อนนั้นพลางกล่าว
จี้เยี่ยนอัน: "หนานโม่"
หนานโม่ที่เงียบงันมาตลอดก้าวออกมา แล้ววางมือลงบนก้อนหินนั้น
เคร้ง…
ประตูหินเปิดออก
"ข้าจะฆ่าสาวใช้ต่ำช้านั่น…"
แววตาของจี้เยี่ยนอันวาบด้วยไอสังหาร "เอาผ้าอุดปากเขาเสีย"
"อือๆๆ…"
หวังหู่พูดอะไรไม่ออก ได้แต่มองผู้คนเดินเข้าไปในทางเดินด้วยดวงตาแดงก่ำแทบถลน
เมื่อใกล้ถึงห้องลับ ทุกคนก็ได้ยินเสียงหายใจหอบหนักดังมาจากด้านใน
เป็นเสียงของสัตว์ป่าอย่างเห็นได้ชัด
"ระวังตัวให้ดี"
สิ้นเสียง ร่างดำสายหนึ่งก็กระโจนเข้าใส่
"ให้ตายสิ หมานี่กินเนื้อคนมาเท่าไรจึงเหม็นสาบถึงเพียงนี้!"