"ว่าแต่ นี่รูปใคร?"
จี้ลู่หยิบภาพวาดอีกภาพที่ดูไม่เหมือนคนขึ้นมา
ซ่งจิ้นกลั้นไม่อยู่ หัวเราะจนท้องเริ่มเจ็บ
"ดูไม่ออกหรือ? นี่ซื่อจื่อของพวกเราเองฮ่า ๆ ๆ..."
ทุกคน: …………
จริงด้วย ซื่อจื่อกลัวหนาว จึงห่อหุ้มร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างมิดชิด แม้แต่ใบหน้าก็ใช้หนังสัตว์พอกไว้ เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่เดียวเท่านั้น
แต่พอถูกวาดออกมาเช่นนี้ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เหมือนคน
เหล่าคนสนิทต่างพากันไว้อาลัยให้ซื่อจื่อของตนอยู่หลายอึดใจ
"ไม่รู้ว่าเสี่ยวอวิ๋นซุ่ยกำลังทำอะไรอยู่? ตามหลักแล้ว ด้วยความสามารถของนาง การจะจากไปก็ง่ายดายยิ่ง ไม่แน่ว่าอาจจะออกจากที่นี่ไปที่เดิมตามหาพวกเราแล้วก็ได้? เช่นนั้นก็ถือว่าพลาดกันมิใช่หรือ?"
ซ่งจิ้นส่ายศีรษะ "ไม่หรอก เจ้าตัวเล็กนั่นแยกทิศทางไม่ออก แทนที่จะจากไปแล้วเดินหาคนในทุ่งหญ้าอันเวิ้งว้างไร้จุดหมาย สู้อยู่ที่นี่รอให้พวกเรามาตามหานางยังจะดีกว่า อย่างน้อยที่นี่นางยังหาโอกาสไปหยิบของกินได้ทุกเมื่อ"
…………
"ฮัดชิ่ว..."
เสี่ยวเสี่ยวจาม เจียงอวิ๋นซุ่ยยืนอยู่ในกระโจมหนังสัตว์ที่เต็มไปด้วยเสบียง สายตาล่องลอย
นางนับนิ้ว "นี่คือกระโจมที่สามแล้ว ที่เต็มไปด้วยเสบียง"
ต้องจดไว้
นางหมอบลงบนพื้น หยิบหนังสัตว์แผ่นหนึ่งออกมา ใช้ถ่านดำที่หาได้จากกองเสบียงขีดเขียนลงไป
วิชาวาดภาพที่เคยเรียนมา บัดนี้ได้ใช้ประโยชน์แล้ว
บนแผ่นหนังสัตว์นั้น นางได้วาดตำแหน่งกระโจมหนังสัตว์ต่าง ๆ ที่ตนค้นพบ รวมถึงคอกแกะและกองเสบียงไว้แล้ว