เจียงอวิ๋นซุ่ยเองก็ถูกอุ้มอย่างว่านอนสอนง่าย ริมฝีปากเล็กแบะออก หยาดน้ำตาเกาะบนขนตางอนงอน
หลินไป๋ฮู่ถอนหายใจ
โทษแต่พวกเขาที่ไร้ความสามารถ บุรุษกลุ่มใหญ่ยังต้องพึ่งเด็กตัวน้อยเพื่อหาเสบียง
กระนั้น ก็รู้สึกขอบคุณนางยิ่งนัก
“ของพวกนี้ประหยัดใช้ก็พอให้เราอยู่ได้อีกนาน”
น้ำเสียงของหลินไป๋ฮู่ฟังดูฝืดเฝื่อน “เจ้าลอบนำของมามากมายใต้จมูกอนารยชน เช่นนั้นก็คงออกจากที่นี่ไปอย่างปลอดภัยได้ เจ้าตัวเล็กกลับไปเถิด ไปหาซื่อจื่อ ให้พวกนั้นพาเจ้ากลับบ้าน อย่าสนใจพวกเราเลย”
คำว่า กลับบ้าน ถูกเขาเอ่ยออกมาอย่างหนักอึ้งและยากเย็น
นี่คือความยึดมั่นของพวกเขา
แต่พวกเขาก็ยิ่งรู้ดีว่า ความหวังที่จะกลับไปนั้นริบหรี่เพียงใด
“พิทักษ์มั่วเป่ยไว้ อย่าให้ชาวต้าเหลียงต้องมาตกระกำลำบากเช่นพวกเราอีก”
เจียงอวิ๋นซุ่ยกอดเข่าเล็กของตน งึมงำว่า “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะกลับไปอย่างไร”
น้ำเสียงเจือแววอ้อนแอ้นของนางเอ่ยว่า “อีกอย่าง พวกเขาจะยังอยู่ที่เดิมหรือไม่นั้นก็ยังไม่รู้เลย”
นางวิ่งออกมาเพียงลำพัง ไม่รู้เส้นทาง เดินเตร็ดเตร่ไปทั่ว
รู้สึกว่าอันตรายยิ่งกว่าอยู่ที่นี่เสียอีก
ที่นี่อนารยชนมองไม่เห็นนาง หิวก็ยังลอบไปขโมยของกินได้
หากอยู่ข้างนอกตามลำพัง คงได้แต่กินเห็ดดิบ
หลินไป๋ฮู่ : …………
นี่ก็เป็นปัญหาอยู่หรอกนะ
ทั้งคู่จ้องตากันอยู่ครู่หนึ่ง หลินไป๋ฮู่ได้แต่บอกนางว่า “นอนเถิด พิงฟ่อนฟางนอนจะอุ่นกว่า”