เห็ดหยกเขียวย่อมไม่เห็นผลในทันที แต่เมื่อเวลาผ่านไป เพียงหนึ่งถึงสองนาที ยังไม่ทันรู้ว่าไข้ของเสี่ยวอู่ทุเลาลงหรือไม่
เลือดที่บาดแผลด้านหลังกลับเริ่มหยุดไหลแล้ว
“เลือดหยุดแล้ว หยุดแล้ว ท่านหลินไป๋ฮู่ ดูเร็วเข้า!”
แววตาของทุกคนเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น
แม้จะกดเสียงต่ำ ก็ยังสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นและยินดีของพวกเขา
หลินไป๋ฮู่เองก็ตื่นเต้นยิ่งนัก
เขาใช้มือลูบหน้าผากของเสี่ยวอู่อย่างละเอียด
ไม่รู้ว่าใช่ความรู้สึกที่หลอกตัวเองหรือไม่ ดูเหมือนความร้อนจะลดลงกว่าแต่ก่อน
ริมฝีปากของเสี่ยวอู่ขยับเล็กน้อย เหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่าง แต่เสียงเบาเกินไป
หลินไป๋ฮู่ก้มลงไปใกล้จึงได้ยินชัดว่าเป็นน้ำ
“น้ำ รีบไปหาน้ำ!”
ผู้มีไข้สูงปากมักแห้งผาก
พวกทาสที่นี่หาน้ำลำบากนัก ทว่าพวกเขาแอบเก็บไว้บ้าง เป็นน้ำจากหิมะที่สะสมไว้ในชามดินเผาแตก ๆ และต้มอย่างลับ ๆ เก็บรักษาไว้
ทว่ายังไม่ทันไปหยิบ เจียงอวิ๋นซุ่ยก็ยื่นถุงน้ำออกมา
แหะ ๆ… เป็นสิ่งที่อนารยชน ‘อุทิศ’ ให้เช่นกัน
“เอ้านี่”
ชั่วขณะนั้น ทุกคนมองเจียงอวิ๋นซุ่ยเป็นประกาย
แม้ยามนี้เจียงอวิ๋นซุ่ยจะมีใบหน้าเปรอะเปื้อน ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้ามิได้สะอาดไปกว่ากัน แต่ในสายตาพวกเขา นางน่ารัก จิตใจดี งดงาม ใจกว้างยิ่งกว่าเด็กผู้ใด…
อยากจะนำคำงดงามทั้งหมดมากองสุมให้นางเสียนี่กระไร!
น้ำในถุงน้ำนั้นสะอาด และยังอุ่นอยู่ เหมาะแก่สภาพของเสี่ยวอู่ในยามนี้ที่สุด