คืนวานมีผู้เสียชีวิตสิบเจ็ดคน ครึ่งหนึ่งถูกงูพิษกัดแล้วสิ้นชีพเพราะพิษ
ยิ่งไปกว่านั้นจนบัดนี้ก็ยังไม่แน่ใจว่างูพิษในจวนถูกจับหมดหรือไม่
หนานซูเต็มไปด้วยความฉงน “งูนั่นพิษร้ายถึงเพียงนั้น ไยพวกมันกล้าพกติดตัวมาได้เล่า”
เสิ่นชิงจู๋ “พวกมันทายากันงูบนร่างกาย งูน่าจะอยู่ในถุง ใกล้ถึงจวนแม่ทัพจึงเปิดออก”
จี้เยี่ยนอันสูดลมหายใจลึก “จัดการครอบครัวผู้เสียชีวิตให้เรียบร้อย เบิกจากบัญชีส่วนตัวของข้า”
“ขอรับ!”
“ซื่อจื่อ ถึงเวลารับประทานอาหารแล้ว”
แม่นมโจวมาเอ่ยเตือน
จี้เยี่ยนอันพยักหน้า “ทราบแล้ว”
ยามเขาไปรับประทานอาหาร พอดีเห็นเจียงอวิ๋นซุ่ยเดินเท้าเปล่า ดวงตายังลืมไม่เต็มที่ เดินงัวเงียมายังห้องโถงใหญ่
จี้เยี่ยนอันอดไม่ได้ที่มุมปากจะกระตุกเบา ๆ
สมแล้วที่ปลุกหมูตะกละตัวนี้ได้มีเพียงของอร่อย
หนานซูยกมือปิดปากยิ้ม “ยัยหนูน้อยนี่ยังตื่นไม่เต็มตาเลย”
พวกเขาเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
ในตระกูลใหญ่ คุณหนูล้วนเคร่งครัดในกฎระเบียบยิ่ง
“เจียงอวิ๋นซุ่ย!”
จี้เยี่ยนอันร้องเรียก นางที่เดินมาถึงข้างเก้าอี้และกำลังยื่นก้นน้อย ๆ ไต่ขึ้นไปพลางขยี้หู
“น่องไก่โต!”
ครานี้ตื่นขึ้นไม่น้อย
ฟืด…
ผู้คนในห้องล้วนอดไม่ได้ที่หัวไหล่จะสั่นขึ้นมาเล็กน้อย
จี้เยี่ยนอัน… กิน ๆ ๆ ก็รู้จักแต่กิน!
เขาเดินเข้าไปด้วยท่าทางขุ่นเคือง ระหว่างนั้นก็ยังคงไอไปด้วย
เจียงอวิ๋นซุ่ยยามนี้ตื่นเต็มที่แล้ว เงยหน้าเล็ก ๆ จ้องมองเขาด้วยแววคาดหวัง