“ตื่นแล้วหรือ?”
เจียงอวิ๋นซุ่ยรู้สึกตัวงัวเงียขึ้นมา ก็พบว่าเหนือศีรษะของนาง มีใบหน้างดงามหลายใบมุงมองอยู่
เครื่องประดับสีเงินแวววาวเหล่านั้นช่างงามยิ่งนัก
ในแววตาใสซื่อเปี่ยมความมึนงงยังคงมีความงุนงงอยู่หลายส่วน ทว่ามือเล็ก ๆ กลับไม่อาจห้ามใจคว้าไขว่ขึ้นไป
“อ้าว นางชอบปิ่นปักผมของข้า”
“ของพวกเราก็คล้าย ๆ กัน เพียงแต่เจ้าใกล้นางกว่า”
ข้าง ๆ พลันมีคนเอ่ยอย่างไม่ยอม
เจียงอวิ๋นซุ่ยค่อย ๆ รู้สึกตัว
คนเหล่านี้เป็นใครกัน?!
ใบหน้าเล็กอึนงงยังคิดไม่ทันกระจ่าง ก็รู้สึกว่าแก้มนุ่ม ๆ ของตัวเองถูกใครหยิกเข้าให้ แถมยังบีบเบา ๆ อีกสองที
“ว๊าว สัมผัสนุ่มนิ่มดีจริง ป้าฮวนไม่ได้หลอกพวกเราเลย”
“นางล้างหน้าสะอาดแล้วงดงามจริงหนอ ช่างเป็นเด็กน้อยน่ารักน่าชัง”
“เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าของพวกเราแล้วต้องงดงามกว่าเป็นแน่”
คนที่รุมล้อมเจียงอวิ๋นซุ่ยล้วนเป็นหญิงสาวที่ดูอายุไม่มากนัก
แต่ละนางล้วนงดงาม
“เจ้าเด็กน้อย พวกเราถักเปียและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ดีหรือไม่?”
เจียงอวิ๋นซุ่ยทั้งหน้าตื่นทั้งมึนงง สุดท้ายพยักหน้ารับอย่างงัวเงีย
จากนั้นก็ประหนึ่งตุ๊กตาผ้าที่ถูกผู้คนยักย้ายปั้นแต่งตามใจ
ทุกคนล้อมนาง ถักผมของนางเป็นเปียเล็ก ๆ หลายเส้น บนเปียแต่ละเส้นประดับกระดิ่งเงินเล็ก ๆ อย่างประณีต
เสื้อผ้าโดยรวมเป็นชุดของชาวแม้วสีน้ำเงินเข้ม หน้าอกห้อยป้ายอกสีเงินผืนใหญ่โตสวยงาม สุดท้ายสวมหมวกเงินเล็ก ๆ สวยงามให้หนึ่งใบ