พอตัวที่อยู่ในปากหมด เจ้าหมีไผ่ก็เบียดเข้ามาอีก จ้องไปที่ถุงในมือของหนานซู ยื่นอุ้งเท้าใหญ่ไปงับ
หนานซูอยากจะกันไว้ แต่ก็สู้เจ้าหมีไผ่ที่ร่างใหญ่กว่าเขาหลายเท่าไม่ได้!
อุ้งเท้านั่นคงขย้ำร่างเขาจนทะลุได้แน่!
สุดท้าย ถุงที่เหลือแอปเปิ้ลอีกสองผลก็ถูกหมีไผ่ฉกไป
เจียงอวิ๋นซุ่ยวิ่งเข้าไปอย่างร้อนรน
"แบ่งข้าสักผล ให้ข้าสักผลเถิด"
สองผลสุดท้าย ถ้าไม่ได้กินก็หมดแล้ว
หมีไผ่เหลือบมองนาง คาบแอปเปิ้ลไว้หนึ่งผล อีกผลก็ส่งให้นาง
ดีแท้ ในที่สุดก็ฉวยคืนมาได้หนึ่งผล
พอหมีไผ่กินแอปเปิ้ลผลสุดท้ายหมด เสิ่นชิงจู๋ก็เก็บไท่ซุ่ยและหลินจือเสร็จพอดี
"ซื่อจื่อ หลินจือพวกนี้ท่านเก็บไว้ได้ เป็นหลินจือที่เกิดคู่กับไท่ซุ่ย หายากยิ่งนัก ฤทธิ์โอสถสูงกว่าหลินจือทั่วไปมาก"
จี้เยี่ยนอันรับถุงหลินจือไป
"เจ้าต้องการหรือไม่"
หลินจือมากมายเช่นนั้นเขาใช้ไม่หมดแน่ เหลือบถามเจียงอวิ๋นซุ่ย
ส่วนจะขาย?
ของดีเพียงนี้ เขาไม่เคยคิดขายแม้แต่ครั้ง
เจียงอวิ๋นซุ่ยใบหน้าน้อยยับย่น "ไม่อร่อย"
เสิ่นชิงจู๋หัวเราะ "สมุนไพรที่ไหนจะอร่อยเล่า"
เจียงอวิ๋นซุ่ยจ้องเขาตาเขม็ง
เสิ่นชิงจู๋ …ลางสังหรณ์ไม่สู้นัก
"เสิ่นชิงจู๋งง~~~"
เจียงอวิ๋นซุ่ยจับมือเขา ส่งเสียงอ่อนหวานออดอ้อน
"เสิ่นชิงจู๋ เจ้าช่วยทำให้เป็นน้ำตาลอร่อย ๆ ให้ข้าได้หรือไม่"
นางอิจฉาพลังชีวิตในสมุนไพรพวกนั้นจริง ๆ