เจียงอวิ๋นซุ่ยทำความสะอาดตัวเองเสร็จแล้วไปหาจี้เยี่ยนอัน ยังถูกดูถูกอีก
เจียงอวิ๋นซุ่ยลูบผมดำขลับของตน
“ไม่มีแมลงแล้วจริง ๆ เจ้าไม่เชื่อก็ลองหาดูเองสิ”
พูดจบก็เอาหัวชนเข้าไปในอกของจี้เยี่ยนอัน
ตั้งใจแก้เผ็ดนิดหน่อย หึ ๆ ไม่ให้ข้าเข้าใกล้ ข้าก็จะเข้าให้ได้
จี้เยี่ยนอันถูกหัวนางกระแทกเข้าที่คาง เจ็บจนน้ำตาแทบไหล
“เจียง อวิ๋น ซุ่ย!”
เจียงอวิ๋นซุ่ยกุมศีรษะคิดจะหนี “ขอโทษ ข้ามิได้ตั้งใจ!”
แต่หนีไม่พ้น ถูกจี้เยี่ยนอันกดใบหน้ากลมยุ้ยของนางไว้แล้วขยำราวกับดินน้ำมัน
เจียงอวิ๋นซุ่ยทำหน้าง้ำงออย่างน่าสงสาร ลูบแก้มตน คงถูกบีบจนแดงหมดแล้ว!
จี้เยี่ยนอัน: “คราวหน้าหากเจอสถานการณ์เช่นนี้ก็กลับมาเรียกคน”
“อ้อ เข้าใจแล้ว”
คืนหนึ่งผ่านไป หลับสบายตลอดคืน
วันนี้อากาศหนาวขึ้นเรื่อย ๆ เจียงอวิ๋นซุ่ยไม่อยากออกจากผ้าห่มเลย
หนานซูมาเรียกนางไปกินข้าว เจียงอวิ๋นซุ่ยก็โผล่ออกมาจากผ้าห่มแค่หัวน้อย ๆ มีผมฟู ๆ ดวงตาโตจ้องมองเขาอย่างออดอ้อน
“จริง ๆ กินข้าวบนเตียงมิได้หรือ?”
หนานซูพูดอย่างไร้ความปราณี: “ซื่อจื่อกล่าวแล้วว่า หากเจ้ากล้ากินของบนเตียงจะตีขาเจ้าหักเสีย”
เจียงอวิ๋นซุ่ยเบ้ปาก ลุกขึ้นอย่างเสียมิได้
“ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะตีจริง ๆ”
ใส่เสื้อผ้าอย่างชักช้าแล้วออกไป ไม่เห็นจี้เยี่ยนอัน
นางถามด้วยความสงสัย: “จี้เยี่ยนอันไปไหนแล้ว?”
หนานซูมีสีหน้ายิ่งกว่าร้องไห้: “นายท่านซื่อจื่อไปที่กำแพงเมืองแล้ว ยังไม่พาข้าน้อยไปอีก หากไม่พาข้าน้อยไปแล้วเขาได้รับความหนาวขึ้นมาจะทำอย่างไร ข้าน้อยเคยสัญญากับไท่จื่อไว้ว่าจะดูแลเขาให้ดี มิเช่นนั้นต่อไปตายไปข้าน้อยก็ไม่มีหน้าไปพบท่านไท่จื่อ…”