"เจ้านี่นะ แม้นามจะมีคำว่า 'ซุน' แต่จะให้เป็นลูกเต่าขี้ขลาดจริง ๆ ก็มิตัก ยังคิดสอพลอหักหลังได้อย่างไร?"
ซุนเจ๋อจ้องเขม็งไปยังซ่งจิ้นด้วยแววตาเคียดแค้น "ตัวเจ้าเองก็ใช่ว่าจะเป็นคนดีเด่นอย่างไร มีอันใดมาเอ่ยว่าข้า เลิกฝันเถิดว่าก่อนหน้านี้เจ้าเคยทำงานอยู่ใต้บัญชาองค์ชายชนเผ่าป่าเถื่อน!"
"ฮ่าฮ่า จี้เยี่ยนอันเจ้าโง่งั่ง ยังคงให้ความสำคัญกับเจ้านัก เกรงว่าจะถูกขายเมื่อใดก็หาได้รู้ไม่ เทียบกับข้าแล้ว ซ่งจิ้นเจ้าต่างหากที่มีทีท่าว่าจะหักหลังเขา!"
ซ่งจิ้นไม่ยี่หระต่อคำของเขา
"ข้านี้ แม้จะใช่คนดีที่ใด แต่ก็มีข้อดีอยู่ คือทำงานใดก็มุ่งมั่นทำสิ่งนั้น"
"ไปกันเถิด พาตัวกลับไปส่งงานได้แล้ว"
เขาโยกมือ ขณะเดินผ่านกายเจียงอวิ๋นซุ่ย มือไวจิ๊กแก้มอวบนุ่มของนาง
"เด็กน้อย เจ้าจะกลับหรืออยู่ต่อ?"
เจียงอวิ๋นซุ่ยอ้าปากหมายงับมือเขา น่าเสียดายกลับถูกหลบหลีก
"อีหมาน้อย"
เจียงอวิ๋นซุ่ยกร้าวร้ายขึ้นอีก เท้าสะเอวน้อย "เจ้าต่างหากที่เป็นหมา!"
นางคือเห็ดน้อย หาใช่หมาทองแดง
"ข้าไม่ยอมอยู่กับเจ้าเป็นอันขาด หลัวหลัวหลัว..."
แหกปากใส่ซ่งจิ้นแล้ว เจียงอวิ๋นซุ่ยกระโดดโลดเต้นวิ่งผลุบหายไปในพริบตา
ซ่งจิ้นส่ายศีรษะพลางปล่อยนางไป เด็กน้อยฝีมือไม่เบาทีเดียว
มาเป็นสาวใช้ให้จี้เยี่ยนอัน ดูหมิ่นความสามารถเกินไป
แต่ว่ากลับไปเถิด ใครจะเชื่อว่าสาวใช้ผู้ใดจะเหิมเกริมถึงขั้นปีนขึ้นศีรษะนาย?