"พวกอนารยชนถอยทัพไปแล้ว"
ข่าวดีนี้แพร่กระจายมา คนทั้งเมืองเป่ยเจิ้นตั้งแต่บนลงล่างต่างส่งเสียงเชียร์ด้วยความยินดี
จี้เยี่ยนอันมุมปากมีรอยยิ้ม: "คงเป็นเพราะได้รับข่าวจากทางวังหลวงแล้ว"
เพราะมียาพิษที่จี้เยี่ยนอันให้การสนับสนุนไป รวมถึงการถ่วงเวลาจากทางนี้ และเหตุผลทางสภาพอากาศ ที่ปิดกั้นข่าวจากวังหลวงถึงเยลู่ฉี ทำให้เยลู่ชานมีเวลาวางแผนมากขึ้น
เยลู่ชานก็เจ้าเล่ห์เพทุบายไม่แพ้ใคร เขาทำสำเร็จ
ถึงแม้ตอนนี้เพิ่งจะเริ่มขึ้น ที่นั่งอาจจะยังไม่มั่นคง
แต่เรื่องนั้นก็ไม่เกี่ยวกับจี้เยี่ยนอันอีกต่อไป จะนั่งมั่นคงได้หรือไม่นั้นก็ต้องดูความสามารถของเขาเอง
"เช่นนั้น ก็ช่วยเขาอีกสักครั้งเถิด"
สายตาจี้เยี่ยนอันคมกริบขึ้นมา
"เสิ่นเหยียนเป็นแม่ทัพใหญ่ เรียกพลติดตามไล่ตีต่อ ขุนพลเจ้าโจวช่วยเหลือปีกซ้าย แม่ทัพถังนำสุนัขสงครามไล่ล่า..."
ตัวเขาเองก็ขี่ม้าอยู่บนหลังม้า หลังจากถอนพิษแล้ว ร่างกายของเขาก็แข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ บัดนี้สามารถขี่ม้าโปรยปรายได้อย่างอิสระ
"ซ่งจิ้นอยู่ดูแลแนวหลัง"
พูดจบเขาก็ขี่ม้าจากไป หนานโม่ติดตามอยู่ข้างกาย
เจียงอวิ๋นซุ่ย: "จั่วจั่วโย่วโย่ว พวกเจ้าตามไปด้วย คุ้มครองจี้เยี่ยนอันให้ดีนะ"
"ชานม เจ้าก็ไปด้วย"
จั่วจั่วโย่วโย่วเชื่อฟังมากติดตามไป ชานมบินวนเวียนอยู่บนฟ้าครู่หนึ่งแล้วก็บินตามไป
ระหว่างคิ้วของจี้เยี่ยนอันตอนนี้เพิ่มความองอาจผึ่งผาย นี่จึงเป็นสิ่งที่หนุ่มน้อยควรจะเป็น
เจียงอวิ๋นซุ่ยและซ่งจิ้นยืนอยู่บนกำแพงเมือง มองส่งกองทัพใหญ่จากไป
"ไปเถิด อากาศยิ่งหนาวเย็นลง กลับกันเถิด"
ซ่งจิ้นตบหัวนางเบาๆ
"เบื่อหน่ายก็ไปช่วยเสิ่นชิงจู๋วิ่งธุระเสีย"
เจียงอวิ๋นซุ่ย: "ข้าไม่ได้เบื่อหน่ายสักหน่อย ข้ายังต้องเลี้ยงเหยี่ยวอีกห้าตัวด้วย!"
นางมีประโยชน์มากทีเดียว
วันนี้อากาศไม่อยากออกไปไหน เจียงอวิ๋นซุ่ยจึงอยู่แต่ในบ้าน เรียกเหล่าเหยี่ยวมาเล่นเป็นเพื่อน
มีหมาป่าสีขาวด้วย
"เสี่ยวเสวี่ย เจ้ามีลูกน้อยแล้ว ทานให้มากๆ นะ"