แม่ครัวเฉินที่ซื้อกระต่ายตัวนี้ ก็เพราะคิดจะใช้หนังกระต่ายทำผ้าพันคอเล็ก ๆ ให้เจียงอวิ๋นซุ่ย
เห็นได้ชัดว่า หนังกระต่ายสีอื่นล้วนไม่สวยงามเท่าสีขาวตัวนี้
ยามนี้เจียงอวิ๋นซุ่ยกลับมิได้สนใจแม่ครัวเฉินมากนัก หากแต่นางกับไอ้ดำต่างจ้องมองไปยังลูกสุนัขของเจ้าของแผงข้าง ๆ
"นี่คือสุนัขพันธุ์ใดหรือ"
เจียงอวิ๋นซุ่ยมองดูสุนัขที่ดูเหมือนเพิ่งอายุได้ราวเดือนเศษ ตัวอ้วนตุ๊ต๊ะ เสียงร้องก็อ่อนหวานน่าฟัง
ช่างน่าเอ็นดูนัก
มีทั้งหมดสองตัว ตัวหนึ่งสีขาว ตัวหนึ่งสีน้ำตาล
"นี่คือลูกหมาสองตัวที่หมาตัวใหญ่ของข้าคลอดออกมา ที่บ้านเลี้ยงไม่ไหวแล้ว เด็กน้อยหากเจ้าอยากได้ ลูกหมาสองตัวนี้ข้าหนึ่งตำลึงก็ขายให้ถูก ๆ"
แม้แม่ครัวเฉินจะดูแลร้านตัวเองอยู่ แต่นางก็ได้ยินคำของเจ้าของแผงนั่น
จึงเอ่ยขึ้นทันทีว่า "หมาอะไรของเจ้าถึงหนึ่งตำลึง"
"อย่าเห็นว่าเป็นเด็กน้อยจะรังแกได้ง่าย ๆ นะ ข้ายังอยู่ตรงนี้"
"โอ๊ย ข้ามิได้โก่งราคาเลยนะเจ้าคะท่านน้า ท่านดูเจ้าลูกหมาสองตัวนี้เองเถิด เพิ่งครบเดือนเท่านั้น ตัวก็ใหญ่ขนาดนี้แล้ว ท่านเคยเห็นหมาพันธุ์ไหนตัวใหญ่เช่นนี้บ้าง"
"นี่คือหมาพันธุ์พิเศษของทางพวกเรา ดุดันนัก ตัวเดียวก็สามารถสู้กับหมาป่าหลายตัวได้ เป็นยามเฝ้าบ้านชั้นดี ต่อให้อยู่ทางพวกเราก็ไม่ค่อยพบเห็น"
"ข้าก็พูดตามตรง ข้อเสียเพียงอย่างเดียวของพวกมันคือกินจุเกินไป ที่บ้านเลี้ยงไม่ไหวจริง ๆ มิเช่นนั้นคงไม่เอามาขายหรอก"
แม่ครัวเฉินย่อตัวลงจับเจ้าลูกหมาดู บัดนี้มันยังร้องเอ๋งๆ เสียงดังเต็มกำลัง