หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าและสระผมให้เจียงอวิ๋นซุ่ยแล้ว อ้วนพ่อครัวใหญ่ก็ปีนขึ้นต้นไม้ด้วยความตื่นเต้น จากนั้นนอนคว่ำอยู่ตรงปากโพรงไม้สูดดมอย่างเคลิบเคลิ้ม
"สุราวานรแท้ ๆ นี่มันของดีนักเชียวนะ!"
ซ่งจิ้นกอดอก "นั่นไม่ใช่แค่สุราวานรเท่านั้นนะ ยังเป็นน้ำที่เด็กน้อยแช่ตัวอาบอีก"
อ้วนพ่อครัวใหญ่ทำปากขมุบขมิบ
"เอาน้ำนี่ออกมาก็ไม่ใช่ว่าจะดื่มไม่ได้หรอก ข้าจะทำเป็นไม่รู้ก็แล้วกัน"
ซ่งจิ้นกลอกตาใส่นี่ช่างไม่รักษามารยาทเอาเสียเลย
เสิ่นชิงจู๋ "ตรงนี้ไม่ได้มีต้นไม้แบบนี้แค่ต้นเดียว บางทีอาจลองดูต้นอื่นว่ามีสุราวานรหรือไม่"
อ้วนพ่อครัวใหญ่ตบหัวตัวเอง "ข้าไปดูหน่อย"
สุดท้ายพบว่ามีห้าต้นที่ข้างในบรรจุสุราวานร แต่สองต้นนั้นสุราวานรที่บ่มไว้ล้มเหลว ดื่มไม่ได้
รวมกับต้นที่เจียงอวิ๋นซุ่ยค้นพบ ก็เป็นสี่ต้นที่มีสุราวานร
ทำให้อ้วนพ่อครัวใหญ่หัวเราะตาหยีจนแทบมองไม่เห็น
เจียงอวิ๋นซุ่ยบัดนี้เมามายหลับไปแล้ว
ทุกคนจึงตัดสินใจสร้างที่พักชั่วคราวที่นี่เพื่อพักผ่อนสักคืนหนึ่ง
พอหลับไปจนสลึมสะลือ ตื่นเช้าขึ้นมา เจียงอวิ๋นซุ่ยก็รู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษ
ลืมตาขึ้นก็สบกับสายตาของจี้ซื่อพอดี
เห็ดน้อยดีใจจนผวาเข้าใส่
"ซื่อซื่อ ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกเจ้าจะหาข้าจนเจอ!"
"หืม? พวกลิงล่ะ?"
"ซ่งจิ้น พวกเจ้าก็มาด้วยรึ มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่?"
เห็นได้ชัดว่าเห็ดน้อยจำเรื่องราวไม่ได้แล้ว จำความไม่ได้เลยสักนิดว่าตนทำอะไรตอนเมา
ซ่งจิ้นจึง 'มีน้ำใจ' ช่วยนางรื้อฟื้นความทรงจำ โดยเฉพาะตอนที่เอาเชือกคล้องคอจะผูกคอตาย