"อุ๊ยตายวาววว พวกเราคงไม่สิ้นชื่อในวันนี้กระมัง!"
ณ ส่วนลึกของป่าหมอกประหลาดในเทือกเขาอายหลาว คณะบุคคลผู้หนึ่งเร่งหลบหนีอย่างบ้าคลั่ง ด้านหลังคืออสรพิษยักษ์ลำตัวสีน้ำเงินม่วงประหลาดตัวมหึมา
ถูกต้องแล้ว นี่คือเป้าหมายที่พวกเขาครั้งนี้ได้ออกตามหา งูจอมราชันย์
แต่เจ้าสิ่งนี้นับว่ามีพิษร้ายอย่างแท้จริง เขี้ยวพิษแหลมคมสองอันพ่นพิษได้เพียงเล็กน้อยก็สามารถกัดกร่อนแผ่นดินจนเป็นหลุมกว้าง
ทั้งยังมีความว่องไวอย่างประหลาด ในยามนี้กำลังไล่ขย้ำพวกเขาอย่างไม่ลดละ
เจียงอวิ๋นซุ่ยถูกจี้อี้หนีบไว้ใต้รักแร้
งูจอมราชันย์ถูกพบตั้งแต่เมื่อสองชั่วยามก่อน พวกเขาก้าวล่วงสู่ถิ่นอสูร ก็ถูกฝูงอสรพิษมากมายรุมล้อม
ยังดีที่มีไก่พิโรธอรุณ แลผงไล่งูอันรุนแรงของเสิ่นชิงจู๋ อีกทั้งโอสถแก้พิษงูโดยเฉพาะ ถึงแม้ถูกกัดไปหลายที แต่ก็ผ่านไปได้อย่างเสียเลือดเนื้อเล็กน้อย
ไม่นานพวกเขาก็พบคราบงูยักษ์ ซึ่งใหญ่พอให้ผู้ใหญ่หมอบคลานเข้าไปได้
ขนาดอวบอ้วนใหญ่กว่าเจียงอวิ๋นซุ่ยถึงสามสี่เท่าตัว!
สุนัขสองตัวมีจมูกพลันไว ได้กลิ่นคราบงูนี่นำทาง ในที่สุดก็ได้พบที่อยู่ของงูจอมราชันย์
แล้วจากนั้นก็มาเป็นดั่งบัดนี้ ที่พวกเขาเข้าประมือมิได้ ถูกงูจอมราชันย์ไล่ตะครุบ
"เจ้านี่มีหนังที่เหนียวกว่าตะขาบยักษ์นั่นอีกนะ!"
เจียงอวิ๋นซุ่ยเร่งหยิบลูกกลมเล็กที่อัดแน่นด้วยสปอร์เห็ดเหลืองปรสิตหลายลูกออกมา
"นี่ เอาไป"
จี้อี้รับมา แล้วสาวมีดสั้นขว้างออกไป คราที่งูจอมราชันย์กำลังอ้าปากจะเขมือบอ้วนพ่อครัวใหญ่
คมมีดกระทบเขี้ยวพิษของงูจอมราชันย์ เสียงดังฉึกฉักกังวาน
อ้วนพ่อครัวใหญ่ฉวยโอกาสหนีห่าง