จี้เยี่ยนอันจ้องมองแผ่นหลังของนางที่เดินจากไปด้วยโทสะ ครู่หนึ่งตนก็พลอยโกรธตาม
ดังนั้นจึงหันไปทำธุระของตนเสีย
เพียงแต่ทำสิ่งใดก็ล้วนติดขัดไปหมด
เว้นช่วงก็หันไปมองสาวใช้ที่หมอบกายอำพรางตนเป็นเห็ดดอกนั้น
คิดดูเถิด ตนเป็นถึงซื่อจื่อผู้สูงศักดิ์ จะให้ต้องไปง้อ...
“ใช้สำรับแล้ว”
เสียงแม่นมโจวด้านนอกดังขึ้นเพียงสามคำ จี้เยี่ยนอันก็รู้สึกพร่าเลือนไปชั่วขณะ
ทอดตาจับดูให้แน่ชัด ที่ตรงนั้นไหนเลยยังมีเจ้าเห็ดน้อยจอมโกรธ วิ่งไปกินข้าวเสียแล้ว
จี้เยี่ยนอัน: ............
ได้ ได้ ได้ โมโหเพียงไหนก็ไม่ลืมกินสินะ
จี้เยี่ยนอันลุกขึ้นเดินไปยังห้องอาหาร เจียงอวิ๋นซุ่ยนั่งเรียบร้อยอยู่บนเก้าอี้แล้ว
สาวใช้นางหนึ่งกำลังจัดสำรับให้นาง
เด็กสาวนั่นไม่แม้แต่จะมองเขา หยิบช้อนตักข้าวและกับข้าวพูนเต็มคำยัดเข้าปาก
จี้เยี่ยนอันรู้สึกว่าฝีเท้าหนักขึ้นเรื่อยๆ
เขาเพิ่งค้นพบว่าในจวนดูเหมือนจะมี 'นายน้อย' เพิ่มขึ้นมาอีกคน
แต่ก่อนเจียงอวิ๋นซุ่ยอย่างน้อยยังรอเขากินด้วยกัน บัดนี้ กลับเริ่มกินก่อนนายที่แท้จริงอย่างเขาเสียอีก
เริ่มตั้งแต่เมื่อใดกัน
อ้อ ช่วงก่อนหน้านี้ยุ่งนัก บางทีก็ไม่มีเวลากลับมากินข้าว
ตอนนั้นเจียงอวิ๋นซุ่ยก็เศร้าโศกกับการจากไปของแม่ครัวเฉินยิ่งนัก เขาเกรงว่าจะปล่อยให้สาวน้อยผู้นี้หิวโหย และเกรงคนในจวนจะดูแคลนนาง จึงกำชับลงไปว่าให้เตรียมสำรับตามเดิม ให้เจียงอวิ๋นซุ่ยกินก่อน
สรุปแล้วคือกรรมที่ตนก่อเอง
จี้เยี่ยนอันเดินไปนั่งลง กระแอมไอทีหนึ่ง
เจียงอวิ๋นซุ่ยเงยหน้าน้อยๆ มองเขา มุมปากยังมีเมล็ดข้าวติดอยู่ แก้มทั้งสองข้างป่องกลมแน่นขนัด ปากเคี้ยวตุ้ยๆ อยู่