อย่าว่าแต่เลย เจ้าเห็ดน้อยนี่ดูดีทีเดียวเชียวนะ
เจียงอวิ๋นซุ่ยเก็บเห็ดน้อยใส่ลงในถุงเงินของตนอย่างประณีต จากนั้นก็เริ่มตั้งตารอสิ่งอื่น ๆ
นางยังได้สั่งทำเห็ดใหญ่อีกด้วย
“เหตุใดหน้าเจ้าจึงเปรอะเปื้อนถึงเพียงนี้”
จี้เยี่ยนอันบีบคางเล็ก ๆ ของเจียงอวิ๋นซุ่ยแล้วโยกไปมาสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง
“ไปขุดหลุมอีกแล้วหรือนี่ งานอดิเรกบัดซบนี่ของเจ้านัก”
จี้เยี่ยนอันกลางดึกนอนไม่หลับ ค่ำคืนนั้นออกมาเดินเล่นในลานเรือน เจียงอวิ๋นซุ่ยที่ย่อตัวอยู่ในหลุมเล็ก ๆ พบเขาและร้องทักขึ้น ในเสี้ยวนาทีนั้น จี้เยี่ยนอันคิดว่าท่านปู่และท่านพ่อของตนมารับเขาแล้ว
เจียงอวิ๋นซุ่ยเบะปากหลบมือเขา “หาใช่งานอดิเรกบัดซบไม่ ท่านไม่เข้าใจ”
“ข้าไปขุดหาเห็ดมา”
จี้เยี่ยนอันก็นึกถึงเห็ดที่งอกขึ้นในลานเรือนได้เช่นกัน
เห็ดรสดีนั่นก็ช่างเถิด เหตุใดเห็ดโคนจึงงอกขึ้นมาได้
สายตาของเขาหยุดลงที่ตัวเจียงอวิ๋นซุ่ย
“เห็ดที่งอกขึ้นมาเหล่านั้น เกี่ยวข้องกับเจ้าหรือไม่”
ก่อนหน้านี้ที่ลานของแม่ครัวเฉินงอกเห็ดขึ้นมา ภายหลังเจียงอวิ๋นซุ่ยมาที่ลานของเขาที่นี่ ด้านนี้ก็งอกเห็ดขึ้นเช่นกัน
จะว่าไม่เกี่ยวข้องกับนาง จี้เยี่ยนอันไม่เชื่อเป็นแน่
เจียงอวิ๋นซุ่ยแสร้งโง่เฉไฉ “ไม่มีนะ ข้าไม่รู้”
แต่แสร้งได้ไม่สำเร็จนัก ความคิดในใจอย่างไรล้วนปรากฏบนใบหน้า
จี้เยี่ยนอันจ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่ง “เจ้ามิใช่เห็ดกลายเป็นปีศาจมาจริง ๆ กระมัง”
ครานี้เจียงอวิ๋นซุ่ยฉลาดขึ้นเล็กน้อย สองมือน้อย ๆ ปิดหน้าสั่นศีรษะ