หมูป่าสามตัวถูกหามลงจากภูเขา ผู้คนในค่ายต่างพากันมามุงดูด้วยความครึกครื้น
เจียงอวิ๋นซุ่ยถูกพาไปทำแผล
รู้สึกเจ็บนิดหน่อย
แต่เห็ดน้อยอดทนได้!
จี้เยี่ยนอันมองดูท่าทางน่าสงสารของนางพลางถอนหายใจ
“ครานี้เพราะเหตุใดถึงซวยอีกเล่า?”
เจียงอวิ๋นซุ่ยตอบอย่างขัดเขินว่า “เห็นผึ้งมากมาย อยากกินน้ำผึ้ง แต่ยังไม่ทันถึงก็พบหมูป่าเข้า ข้า… ข้ามิรู้ว่าที่นั่นมีหมูป่า”
จี้เยี่ยนอันกล่าวอย่างขัดใจ “มีสิ่งใดที่เจ้าพอรู้บ้าง?”
เขาช่วยพันแผลที่ข้อศอกให้คุณหนูน้อย
“ถูกต่อยก็หลายครั้งแล้ว หาได้จดจำความเจ็บไม่”
เจียงอวิ๋นซุ่ยส่งยิ้มประจบให้เขา หวังให้เขาหยุดพูดเสียที เพื่อมิให้ตนดูโง่นัก
ข้าข้าข้า……
ท้องร้องขึ้น เห็ดน้อยกุมท้องน้อย จ้องมองจี้เยี่ยนอันตาแป๋ว
“ข้าหิวมากแล้ว เดิมทีจะไปหาผลไม้ในภูเขากิน”
“ตั้งแต่ถูกจับมา ก็ไม่ทันได้กินอะไรเลย”
หนานซูเดินเข้ามา ได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “แล้วอาหารว่างบนโต๊ะใครเป็นคนกินเล่า? หมดเกลี้ยงไม่เหลือสักชิ้น”
เจียงอวิ๋นซุ่ยแก้มแดงระเรื่อ “แค่นิดเดียวเอง ไม่พอประทังท้อง ข้ายังวิ่งไปไกลขนาดนั้น หิวมานานแล้ว”
หนานซูมองดูท่าทางของนางพลางกล่าวยิ้มๆ “ได้แล้วๆ ได้ขอให้หัวหน้าเผ่าเรียกคนมาช่วยทำอาหารให้เจ้าแล้ว”
ได้ยินดังนั้น เจียงอวิ๋นซุ่ยก็วางมือเล็กๆ บนหัวเข่า นั่งอย่างว่าง่ายบนเก้าอี้ตัวน้อยรอคอย