นางหวนกลับมา ก็พบว่าหัวหน้าเผ่าและบุตรชายคนโตของเขาอยู่ที่นั่นด้วย กำลังถกเรื่องสำคัญ ดังนั้นเจียงอวิ๋นซุ่ยจึงไม่เข้าไปรบกวน หากแต่แอบย่องเข้าไปเงียบๆ แล้วมองหาเก้าอี้นั่งอย่างสงบเสงี่ยม
“พวกสารเลวนั่น ออกเดินทางล่วงหน้าไปแล้วจริงๆ ด้วย”
ที่วันนี้คณะที่ออกค้นหาพวกปรุงกู่มนุษย์แทบไม่ได้ผล จี้เยี่ยนอันหาได้ประหลาดใจไม่
“แม้จับคนไม่ได้ แต่เพราะพวกมันออกไปอย่างเร่งรีบ กลับทำให้เราค้นพบบางสิ่ง”
หัวหน้าเผ่านำขวดโอสถใบหนึ่งกับกระดาษอีกหลายแผ่นออกมา
“ของพวกนี้ น่าจะเป็นสิ่งที่พวกมันใช้ป้อนกู่มนุษย์ ส่วนเหล่านี้ดูเหมือนบันทึกการเปลี่ยนสภาพของกู่มนุษย์ กับรายชื่อ”
จี้เยี่ยนอันเอ่ยว่า “ข้าจะให้คนส่งของทั้งหมดนี้ไปให้ท่านหมอเฉิน พรุ่งนี้ก็ให้บุตรชายเจ้ากับผู้บาดเจ็บออกเดินทางไปด้วยกันเถิด”
หัวหน้าเผ่าพยักหน้าตอบตกลง
“พวกกู่มนุษย์ในถ้ำ คงถูกพวกมันปล่อยออกมาแล้ว ข้าต้องรีบให้คนส่งข่าวไปแจ้งค่ายอื่นให้ระมัดระวัง”
ว่าจบหัวหน้าเผ่าก็ออกไปอย่างรีบเร่ง
พอบุรุษผู้นั้นไปแล้ว เจียงอวิ๋นซุ่ยจึงค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้จี้เยี่ยนอัน
“มีอันใดจะพูดหรือ”
มองท่าทีกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของนาง
เจียงอวิ๋นซุ่ยจ้องมองเขาอย่างออดอ้อน “จี้เยี่ยนอัน พรุ่งนี้ข้าจะไปหาน้ำผึ้ง”
“ยังจะไปอีกหรือ เจ้านี่ช่างไม่เข็ดหลาบกับโดนต่อยเสียจริง”
“แต่เด็กคนอื่นเขาก็จะไปกัน เขาไม่กลัว ข้าก็ไม่กลัว”