เจียงอวิ๋นซุ่ยได้แต่วิ่งตามพวกเขาไป
วัยรุ่นทั้งหลายต่างหน้าตื่น “เหตุใดเจ้าจึงวิ่งเร็วเพียงนั้น!”
ขาสั้นของเจียงอวิ๋นซุ่ยแทบจะหมุนจนเกิดควัน
“เหลวไหล หมูป่าไล่หลังมาจะไม่รีบเร่งได้อย่างไร?!”
ยังดีที่นางฝึกฝนจนว่องไวขึ้น
วัยรุ่นต่างเห็นพ้อง บัดนี้ความเร็วของพวกเขาก็เหนือกว่ายามปกติมาก
“กับดักอยู่ทางนั้น เป็นหลุมลึก ข้างในมีหลาวไม้ไผ่ พึงจำให้ดีว่าต้องกระโดดข้ามไป”
เมื่อประชิดกับดัก เด็กหนุ่มหัวหน้าก็ฉวยตัวเจียงอวิ๋นซุ่ยผู้ขาสั้นทะยานขึ้นไป
“อ๊าก... ลุยเลย!”
หมูป่าที่ไล่หลังมาก็กระชั้นชิด ตามหลังพวกเขาเพียงก้าวเดียว
เด็กหนุ่มหลายคนบ้างกระโดดข้าม บ้างวิ่งอ้อมไป
“ครืน...”
จากด้านหลังเสียงกระหึ่มสนั่นก็ดังขึ้น
ผู้ที่กระโดดพ้นกับดักเพราะออกแรงหนัก กลิ้งกระแทกพื้นไปข้างหน้าหลายตลบ
คนหนึ่งยืนอยู่บนขอบหลุม ร่างกายไม่มั่นคงเอนถลันไปทางด้านหลัง
ผู้ที่อยู่ด้านข้างเห็นเหตุการณ์ เข้าถลันเข้าไปฉุดคนผู้นั้นให้มาทางด้านหน้า
ทั้งกลุ่มล้มก่ายกองกัน เกิดเสียงโอ๊ยอ้ายปนเปกับเสียงร้องครวญครางของหมูป่าในกับดัก ครื้นเครงยิ่งนัก
กับดักนั้นลึกพอ หมูป่าตัวล่างสุดสิ้นใจแล้ว มิใช่เพียงถูกหลาวไผ่ในหลุมตำ แต่ยังถูกพวกพ้องด้านบนเหยียบย่ำอีก
หมูป่าสองตัวพลัดตกกับดัก ส่วนอีกตัวหยุดได้ท้ายหลุม บัดนี้ท่าทางตะลึงงันมองพวกพ้องในกับดัก จากนั้นก็ถอยกรูดไปหลายก้าว
เจียงอวิ๋นซุ่ยและพวกก็ลุกขึ้นจากพื้น แต่ละคนล้วนมีบาดแผลไม่มากก็น้อย