เจียงอวิ๋นซุ่ยพยักหน้าน้อย ๆ พลางตบพุงป่อง ๆ ของตนเอง
“อิ่มท้องแล้ว แรงก็เยอะ วิ่งก็เร็ว!”
เมื่อเห็นท่าทางซาบซึ้งจนน้ำตาคลอของหลินไป๋ฮู่และพวก เห็ดน้อยก็รู้สึกภูมิใจยิ่งนัก
นางตบอกเล็ก ๆ อย่างองอาจ
“พวกเจ้า ข้าจะเลี้ยงเอง!”
นางช่างเก่งกาจนัก คราวเดียวเลี้ยงคนตั้งมากมาย!
หึหึ…
หลินไป๋ฮู่และพวกซาบซึ้งใจมากจริง ๆ ยามนี้ แทบอยากจะอุทิศชีวิตที่เหลือให้แก่เจียงอวิ๋นซุ่ย
เด็กน้อยที่ดีเช่นนี้ มีที่ใดในหล้าอีกเล่า
ซื่อจื่อ โทษทีด้วย มิใช่คนตระกูลจี้ไม่ดี แต่เพราะเจียงอวิ๋นซุ่ยดีเกินไปจริง ๆ อู้อออ…
เจียงอวิ๋นซุ่ยก็เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน หาวขึ้นมาครั้งหนึ่ง
หลินไป๋ฮู่จึงรีบเร่งให้นางเข้านอน
เห็ดน้อยส่ายหน้า “ไม่นอน”
นางพึมพำพลางหาที่ข้างกองฟางนั่งขัดสมาธิเริ่มฝึกฝน
หลินไป๋ฮู่และพวกล้อมตัวนางอย่างรู้งาน ใช้ร่างซูบผอมบังลมให้นาง
“สถานการณ์ของเสี่ยวอู่เป็นเช่นไรบ้าง”
ซวนจื่อยิงฟันกล่าว “ไป๋ฮู่ เสี่ยวอู่ดีขึ้นแล้ว ไข้ก็ไม่ขึ้นอีก แผลก็ไม่อักเสบ”
ได้ยินเช่นนั้น หลินไป๋ฮู่ก็โล่งใจอย่างสิ้นเชิง
ขณะเดียวกัน ก็เก็บเห็ดน้อยสีเขียวที่เหลือไว้ราวกับสมบัติล้ำค่า
ของเช่นนี้ จะว่าเป็นยาชั้นยอดช่วยชีวิตก็ไม่เกินเลย
“หากจะหนีออกไป อาศัยแค่พวกเรานั้นไม่พอ”
แววตาเขาสงบนิ่ง “พรุ่งนี้เริ่มออกไปข้างนอก หากพบคนของกองทัพตระกูลจี้คนอื่น ลองหยั่งท่าทีพวกเขาดูก่อน แล้วก็พวกที่เกลียดชังอนารยชนเป็นพิเศษ หากนิสัยไม่เลวก็ลองเข้าไปติดต่อได้…”
คอกแกะนั้นมีมากกว่าหนึ่ง ทหารกองทัพตระกูลจี้ที่ถูกจับก็มิใช่มีเพียงพวกเขา