วันรุ่งขึ้นก็ไปวัดเต๋าไม่ได้จริงๆ
เพราะชานมนำข่าวมา ว่ามีหมีหลายตัวได้กลิ่นเข้าใกล้คฤหาสน์ชนบทมา
ดีล่ะ สิ่งที่กังวลก็กลายเป็นจริงขึ้นมา
จี้เยี่ยนอันรวบรวมทุกคนในคฤหาสน์ เริ่มทำกับดักตั้งแต่กลางคืน
หลังจากวางกับดักเสร็จ คนในคฤหาสน์ก็จับอาวุธรออยู่
"มาแล้ว!"
"เฮ้ย... ทำไมหมีเยอะขนาดนี้!"
มองไปไกลๆ ก็เห็นหมีหกตัวเดินเข้ามาทางนี้
หมีที่อดอยากมาทั้งฤดูหนาวได้กลิ่นเนื้อหอมที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ตื่นเต้นกันนัก
จี้เยี่ยนอัน: "จั่วจั่วโย่วโย่ว พวกเจ้าไปนำหมีไปทางกับดัก"
เวลามีจำกัด พวกเขาทำกับดักใหญ่ได้เพียงอันเดียว
จั่วจั่วโย่วโย่ววิ่งไปดึงความสนใจ นำหมีหลายตัววิ่งไปทางกับดัก
"โฮ่งๆๆ..."
พวกมันวิ่งเร็วมาก แต่พอวิ่งไปได้สักพักก็ต้องหันกลับไปเห่าใส่หมีสองสามครั้ง
หมีที่วิ่งนำหน้าตกลงไปในกับดักสำเร็จ ถูกไม้แหลมคมแทงทะลุร่าง ส่งเสียงร้องอย่างทรมาน
หมีแบบนี้ถึงจะดูซื่อๆ เซ่อๆ แต่จริงๆ แล้วฉลาดมาก
หมีที่อยู่ข้างหลังเห็นพวกพ้องตกลงไปในกับดัก ก็หยุดทันที
ยืนอยู่ไกลๆ ไม่กล้าเข้าไปใกล้ เสียงร้องของหมีตัวนั้นทำให้พวกมันกระวนกระวายกระทั่งโกรธแค้น
สุดท้ายก็พุ่งตรงมายังคฤหาสน์ชนบท
เหลืออีกห้าตัว
จี้เยี่ยนอัน: "ท่านย่าทวด พวกท่านอยู่ในบ้านปิดประตูให้ดีอย่าออกมา ชายฉกรรจ์ที่เหลือจับอาวุธในมือไปสู้กับหมี ใครมีวิชายุทธ์แยกกันเป็นตัวหลัก ที่เหลือช่วยกันรบกวนพวกมัน..."