กบฏรึ ข้าเนี่ยนะ ข้าเพิ่งสี่ขวบ!

ตอนที่ 307 จี้เยี่ยนอัน ข้าก็แค่เสี้ยวหนึ่งของชีวิตเจ้า

6 นาที· 1.4K คำ

มีหมีเพียงสองตัวเท่านั้น ถูกยิงตายอย่างรวดเร็ว

แต่ชาวบ้านในหมู่บ้านกลับไม่ต่างชื่นชมยินดี

เพราะมีผู้เสียชีวิตสามคน บาดเจ็บห้าคน

เสิ่นชิงจู๋ตามมาด้วย รีบรักษาผู้บาดเจ็บเหล่านั้นทันที

บางคนกระดูกหัก ต้องเข้าเฝือก

ชานมและพวกมันออกไปลาดตระเวนต่อ

“ขอบคุณ ทุกท่านขอรับ”

ผู้ใหญ่บ้านนำชาวบ้านกราบขอบคุณจี้เยี่ยนอันและคนอื่น ๆ

จี้เยี่ยนอันกล่าว “ไม่ต้อง”

“หมีสองตัวนั้น นอกเหนือจากถุงน้ำดีแล้ว ที่เหลือพวกเจ้าจัดการเองได้”

ถุงน้ำดีหมีเป็นยาชั้นดี เสิ่นชิงจู๋ไม่รังเกียจที่จะมีมาก

คนบาดเจ็บพวกเขารักษาให้โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย ส่วนผู้เสียชีวิต คงต้องให้ชาวบ้านจัดการกันเอง

เก็บถุงน้ำดีหมีทั้งสองตัวแล้ว จี้เยี่ยนอันนำเจียงอวิ๋นซุ่ยและคนอื่น ๆ ออกเดินทางต่อ

ผ่านไปหลายวัน ก็พบฝูงหมูป่าขนาดใหญ่อีกครั้ง ถูกยิงตายอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นก็แทบไม่มีสัตว์ร้ายก่อภัยอีก

พวกเขากลับมาถึงคฤหาสน์ชนบท พักอยู่เพียงวันเดียวก็ออกเดินทาง

คนที่จี้เยี่ยนอันส่งไปตรวจสอบพื้นที่อื่น ๆ เริ่มกลับมากันแล้ว

บางพื้นที่ไม่มีเหตุการณ์ แต่บางพื้นที่ก็มีสัตว์ป่าบุกเข้าหมู่บ้านหาอาหาร

โชคดีที่ทางมั่วเป่ยของเรานั้น อย่างอื่นไม่อุดม แต่ทหารมีมากมาย

สัตว์ป่าเหล่านั้นถูกฆ่าหมดสิ้น

สัตว์ป่าส่วนใหญ่ถูกนำกลับมา เพื่อเพิ่มอาหารให้ค่ายทหาร

วันนี้ จี้เยี่ยนอันกลับมาจากข้างนอก มือถือตะกร้าใบหนึ่ง

เขาลงจากหลังม้า เจียงอวิ๋นซุ่ยวิ่งเตาะแตะเข้ามา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป