"ซื่อจื่อ ข้าแก่เฒ่าผู้นั้น เอ๊ย ไม่ใช่ ควรเรียกว่าซุนกงกง ความจริงคือซุนกงกงมาถึงแล้ว"
หนานซูตบปากตัวเองเบา ๆ
พูดจนติดปากไปแล้ว
ซุนเจ๋อที่ยืนอยู่หน้าประตูมีสีหน้าเย็นชาและไม่สบอารมณ์
"เข้ามาได้"
เสียงอ่อนแรงดังมาจากในห้อง เจียงอวิ๋นซุ่ยกำลังหมอบอยู่ข้าง ๆ มองจี้เยี่ยนอันแสดงอยู่
นางเอามือปิดปากหัวเราะ
จี้เยี่ยนอันเหลือบมองนาง อยากจะอุ้มเด็กน้อยคนนี้ออกไปให้พ้น ๆ ไม่เช่นนั้นการแสดงก็คงดูยากขึ้นอีก
ในห้องมีกลิ่นยาโชยแรง หน้าต่างก็ปิดสนิท แสงในห้องมีเพียงแสงเทียน
ซุนเจ๋อเดินเข้ามาอย่างนอบน้อม แล้วเริ่มสำรวจโดยไม่ให้ใครสังเกต ได้ยินเสียงไอของจี้เยี่ยนอัน เขากลั้นความตื่นเต้นไว้ในใจ
"ซื่อจื่อ ฝ่าบาททรงเป็นห่วงพระวรกายของท่าน จึงทรงส่งแพทย์หลวงสองคนมาพร้อมกับข้าเพื่อตรวจพระวรกายของท่าน"
เสียงจี้เยี่ยนอันพร้อมกับเสียงไอเล็กน้อยดังมา
"ทรงเป็นห่วง?"
"หรือว่าอยากรู้ว่าข้าจะตายเมื่อไหร่ ไอ ๆ ๆ..."
ซุนไค้รีบเอ่ย: "ซื่อจื่อ ท่านเข้าใจผิดแล้ว"
จี้เยี่ยนอัน: "ได้ มาตรวจเถอะ ถ้ารักษาไม่หาย ข้าจะฆ่าแพทย์หลวงสองคนนั้นทิ้ง!"
ปั้ง แพทย์หลวงสองคนกับซุนไค้ต่างตกใจกลัวจนหน้าซีดและคุกเข่าลงกับพื้น
ซุนเจ๋อ: "ซื่อจื่อ ซื่อจื่อไม่ได้ ท่านอย่าเพิ่ง ข้ายังต้องพาพวกเขากลับไปรายงานงาน ฝ่าบาทจะทรงถามถึงพระวรกายของท่านเอง คิดว่า... ท่านคงไม่ต้องการให้ฝ่าบาททรงพิโรธใช่ไหม เพราะพระยาย่าและท่านป้า ๆ ของท่านก็เป็นห่วงท่านเหมือนกัน"