เมื่อถามแผนการของพวกเขาจนชัดเจนแล้ว จี้เยี่ยนอันก็ปล่อยตัวคนเหล่านั้นกลับไป
ซุนเจ๋อจะจำสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ไม่ได้เลย
"ซื่อจื่อ พวกอนารยชนคิดจะฉวยโอกาสแทรกซึมเข้าไปในต้าเหลียงเพื่อบันทึกแผนที่เส้นทางรุกรานต้าเหลียง พวกเราควรเตรียมการไว้ล่วงหน้าหรือไม่?"
ความคิดขององค์ชายใหญ่คือ เขาจะให้ความร่วมมือให้คนของชนเผ่าป่าเถื่อนแทรกซึมเข้าไปในต้าเหลียง ทั้งขโมยแผนที่ป้องกันชายแดนและวาดแผนที่เส้นทางยุทธการ
องค์ชายใหญ่ช่วยเหลือพวกอนารยชน โดยแลกกับสามเมืองรวมทั้งเมืองเป่ยเจิ้นในมอเป่ย ต่างตอบแทนว่า ต่อไปชนเผ่าป่าเถื่อนจะช่วยองค์ชายใหญ่ขึ้นครองบัลลังก์
จี้เยี่ยนอัน: "ร่วมคิดกับเสือ โง่เขลาจริง"
อีกทั้งยังยกสามเมืองในมอเป่ยให้ไปโดยง่าย
ในแววตาจี้เยี่ยนอันเต็มไปด้วยความเย็นชา ส่วนคนอื่นๆ รู้สึกโกรธแค้นอยู่ในใจ
องค์ชายใหญ่ผู้นี้ เห็นพวกเขาที่เอาชีวิตปกป้องชายแดนมอเป่ยเป็นอะไรกัน?
"ฮ่องเต้องค์นี้ล้มเหลวเสียจริง กดอ๋องชายแดนไว้ไม่อยู่ ลูกชายก็คิดการใหญ่กันคนละทาง ในราชสำนักตอนนี้หน้าตาคนของฮ่องเต้ แต่แท้จริงถูกองค์หญิงฮุ่ยหลิงควบคุมไว้ แล้วยังมีสายฮองเฮาที่ไม่สงบอีก"
"ช่าง... วุ่นวายกันจนเป็นหม้อต้มจานเดียวจริงๆ"
จี้เยี่ยนอันเอนกายพิงเก้าอี้แล้วหัวเราะเย็น: "ก็สมแล้วที่เขามัวยุ่งวุ่นวายขนาดนี้ยังคิดถึงข้าได้ นับว่า... รู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนัก"
เจียงอวิ๋นซุ่ยเหล่ตามองเขาหลายที