เหล้าองุ่นที่หมักไว้ประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง
แม้แต่จี้เยี่ยนอันก็โปรดปรานเป็นพิเศษ ยิ่งกว่าเหล้าสุรานามกระเดื่องอย่างสุราวานรเสียอีก เขาชอบเหล้าองุ่นที่เจียงอวิ๋นซุ่ยหมักมากกว่า
แต่เขาก็ดื่มมากไม่ได้
เหล้าที่ตนเองหมัก เจียงอวิ๋นซุ่ยย่อมต้องได้ลิ้มลองเป็นแน่
นางกอดถ้วยเหล้าเขียวหยกใบน้อย นี่คือปริมาณที่นางดื่มได้ในแต่ละวัน
เพราะเป็นเด็ก จึงดื่มมากไม่ได้
เพียงคำเดียว นางก็หลงรักรสชาตินี้แล้ว
เหล้าองุ่นของนางมีความหวานเล็กน้อย กลิ่นหอมขององุ่นชัดเจน ทั้งดื่มทั้งดมก็ไม่ฉุนเท่าเหล้าอื่น
เหล้านี้ถูกใจสตรีมากกว่า
เปิดเพียงไหเดียว ที่เหลือรอเวลาอีกสักระยะค่อยเปิดดูว่าจะต่างจากไหนี้หรือไม่
"ซื่อจื่อ ซุนกงกงออกไปพบคนคนหนึ่ง วันนี้พาคนกลับมาแล้ว"
"พวกเราไม่กล้าเข้าไปใกล้เกินไป คนผู้นั้นมีองครักษ์เงาอยู่ข้างกาย"
เจียงอวิ๋นซุ่ยยกมือเล็กขึ้น "ข้าไปเถอะ ข้าไปเถอะ พวกเขาต้องหาข้าไม่พบแน่"
เห็ดน้อยก็พกไข่อีกแล้ว ห้าไข่นกอินทรี!
ล้วนเป็นไข่ที่จี้เยี่ยนอันให้คนไปรวบรวมมา
ไข่เหล่านี้เล็กกว่าไข่ของชานมและหั่วหั่วก่อนหน้านี้มาก เจียงอวิ๋นซุ่ยจึงพกห้าใบได้สบาย ๆ
"เจ้าฟังภาษาพวกเขารู้เรื่องหรือ อย่าไปเลย"
จี้เยี่ยนอันโต้กลับทันที
รู้ไม่ได้ว่าพวกเขาคุยอะไรกันก็ไม่เป็นไร เขามีวิธีมากมาย
"ให้พวกเขาคุยกันไปเถอะ"
เขาไม่กังวลเลยแม้แต่น้อย
เพียงต้องรู้ว่าใครติดต่อกับพวกอนารยชนก็พอ