"ไท่ซุ่ย?!!!"
"อะไรนะ? ไท่ซุ่ย? คือไท่ซุ่ยในตำนานน่ะหรือ?!"
ด้านบนมีเสียงอุทานอย่างเหลือเชื่อดังมาเป็นระลอก
ในนั้นเสิ่นชิงจู๋ตื่นเต้นที่สุด
"ช้าก่อน ข้าจะลงไปดูเดี๋ยวนี้แหละ!"
เจียงอวิ๋นซุ่ยร้องอ้อเสียงหนึ่ง หมอบอยู่ข้าง ๆ อย่างเรียบร้อย ใช้นิ้วจิ้มเนื้อย่างไท่ซุ่ย
จิ้มทีหนึ่งก็กระดุกกระดิกเหมือนเนื้อสัตว์จริง ๆ
ส่วนหลินจือข้างเนื้อย่างไท่ซุ่ย ก็เป็นสมบัติดีเช่นกัน
สีสรรพ์สว่างกว่าหลินจือธรรมดา เจียงอวิ๋นซุ่ยรู้สึกว่าฤทธิ์โอสถข้างในย่อมมากกว่าหลินจือธรรมดาหลายเท่า
ถึงอย่างไรนี่ก็คือหลินจือที่ขึ้นอยู่ใกล้ไท่ซุ่ยนี่นา
เสิ่นชิงจู๋พวกเขาก็ไม่สนใจหมีไผ่นั่นแล้ว ผู้มีวิชาตัวเบาต่างโดดลงมาจากข้างบน
หนานซู: "อ้าวอ้าว? ช้าก่อน ข้าก็อยากลงไปดูด้วย อย่าทิ้งข้าไว้สิ!"
หนานซูพูดจบ รู้สึกว่าถูกใครถีบก้นทีหนึ่ง
"อ๊ากกก!!!"
หนานโม่โดดลงมาจากด้านหลัง หิ้วสายคาดเอวเขาร่อนลงพื้น
ท่าทางลงพื้นของเขาหล่อเหลายิ่งนัก หนานซูน่าสงสาร คว่ำหน้าแตะพื้น
"หนานโม่ เจ้าอีกแล้ว!"
หนานซูลูบจมูกตัวเองที่เจ็บจากการกระแทก คับแค้นใจต่อหนานโม่ยิ่งนัก
จี้เยี่ยนอันถูกจี้อีพาลงมา
หมีไผ่นั่นเห็นมีคนมามากมายกระทันหัน ก็พลันตื่นตัวดุร้ายขึ้นมา
แม้มันจะกินมังสวิรัติ แต่ก็มีอารมณ์โกรธเป็น!
เพิ่งจะลุกขึ้นหมายต่อสู้กับผู้คน จี้เยี่ยนอันหยิบถุงหนึ่งออกมาเปิด แล้วโยนแอปเปิลลูกหนึ่งไปให้
แอปเปิลพวกนี้ล้วนขนมาจากมั่วเป่ยนั่น