"ท่านหมอเฉินพอจะถอนพิษได้หรือไม่" หลี่โป๋รีบเอ่ยถาม
เสิ่นชิงจู๋ว่า "โยวเมิ่งเป็นโอสถชนิดหนึ่งที่อดีตจักรพรรดิ์เพื่อแสวงหาความเป็นอมตะ ได้บัญชาให้บรรดานักพรตรังสรรค์ขึ้น สิ่งนี้ทำให้ผู้เสพมีสติตื่นตัวเต็มที่แลอารมณ์พลุ่งพล่าน
แต่ภายหลังจะตามมาด้วยอาการนอนไม่หลับ ครั้นหลับก็มักฝันร้ายเป็นผลพวง หากนานวันเข้าแม้ยามตื่นก็อาจเห็นภาพหลอน เบื่ออาหาร จิตใจค่อยๆ แปรปรวน
สุดท้ายแม้แต่คนใกล้ตัวก็มิอาจแยกแยะได้ ถึงขั้นเห็นว่าคนเหล่านั้นคืออสูรกายที่คุกคามตน แล้วลงมือสังหารกันเองจนล้มตาย"
สิ้นคำเขาจ้องมองจี้เยี่ยนอัน "แลสิ่งนี้ต้องใช้เป็นเวลานาน จึงจะให้ผลถึงขั้นที่ว่า"
จี้เยี่ยนอันยิ้มขื่นขม ใช่แล้ว ต้องใช้เป็นเวลานาน
ด้วยเหตุนี้ ผู้ที่ใกล้ชิดที่สุดจึงได้ทรยศหักหลังเขา
จี้เยี่ยนอันยังเป็นหนุ่มน้อยผู้หนึ่ง ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมาย เขามิได้หวาดหวั่นต่อความตาย ทว่ากลัวว่าสักวันหนึ่งตนจะแยกแยะโลกจริงกับมายาไม่ออก แล้วลงมือทำร้ายคนใกล้ตัว
ครั้นได้สติกลับคืนมา กลับพบเห็นศพของผู้เป็นที่รักเกลื่อนกลาดพื้น และมือตนอาบด้วยโลหิตของพวกเขา นั่นสิที่จะทำให้เขาแหลกสลายอย่างแท้จริง
หลี่โป๋ที่อยู่ข้างกายนั้นยิ่งร้อนใจจนน้ำตาริน
"นี่จะทำอย่างไรดี ท่านหมอเฉิน ได้โปรดช่วยชีวิตซื่อจื่อของข้าน้อยด้วยเถิด"
ในแววตาของจี้เยี่ยนอันแฝงด้วยอารมณ์อันซับซ้อน น้ำเสียงเองก็แหบพร่า
"ท่านวินิจฉัยได้ถึงเพียงนี้ คงมีทางแก้กระมัง"
"หากไร้ทางแก้ โปรดช่วยกดพิษไว้ให้ข้าด้วยเถิด"
อย่างน้อยที่สุดก็ให้เขาได้จัดการผู้คนรอบตัวเสียก่อน อย่าให้พวกเขาต้องถูกชักนำเข้าวังวนในราชสำนักอีก