ที่เก็บเมล็ดพันธุ์บางส่วนถูกพวกหนูกัดกินเสียหาย แต่ส่วนใหญ่ยังอยู่ในสภาพดี
“ยังดีที่เราพบได้เร็ว ไม่เช่นนั้นรอให้ฝูงหนูพวกนี้ขยายใหญ่ขึ้น ไม่รู้ว่าจะต้องสูญเสียเสบียงไปมากแค่ไหน”
“ช่างน่าโมโหนัก มีเสบียงมากมายถึงเพียงนี้ หากตรวจไม่พบเนิ่นนาน วันเวลาผ่านไปก็คงขึ้นราเน่าเสียมิใช่หรือ? คนที่ซ่อนเสบียงเหล่านี้ไว้ยอมซุกซ่อนยังดีกว่าแจกจ่ายให้ราษฎรที่เดือดร้อน”
“จะมีอันใดน่าใส่ใจเล่า? อย่างไรก็ตกเป็นของพวกเราแล้ว”
“รีบไปรายงานซื่อจื่อเถิด”
เจียงอวิ๋นซุ่ยวิ่งเล่นไปมาในห้องใต้ดินที่เก็บเสบียงอยู่สักพัก จามสองสามครั้ง แล้วเริ่มรู้สึกคันตามตัว จึงถูกพาขึ้นมาด้านบน
พวกนางออกมาตามทางเดิมคือปากรูหนูนั้น ทางเข้าห้องใต้ดินนี้เป็นกลไกซึ่งต้องเปิดจากภายนอก
หากไม่ใช่เพราะเจียงอวิ๋นซุ่ยพบหนูตัวอ้วนใหญ่แล้วขุดรูของมันขึ้นมา ฉางข้าวนี้ก็คงไม่ถูกพบโดยง่าย
เจียงอวิ๋นซุ่ยขึ้นมายังพื้นแล้วเกาใบหน้าตัวเอง
ละอองจากรวงข้าวสาลีและข้าวสารนั้นเกาะติดแล้วทำให้ผิวหนังคันง่าย
ด้วยผิวอันบอบบางของเจียงอวิ๋นซุ่ย ย่อมต้านทานไม่ไหว
“ไปล้างหน้า”
จี้ซื่อพานางไป ใช้ผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำหมาดๆ เช็ดใบหน้าให้นางสะอาด
บัดนี้อยู่กลางป่า เครื่องใช้มีจำกัด จึงได้แต่อาศัยน้ำเย็น
ทำให้เห็ดน้อยสะท้านจนตัวสั่น
แต่พอเช็ดแล้วก็ดีขึ้นมาก
เมื่อเช็ดสะอาดแล้ว เจียงอวิ๋นซุ่ยดึงมือจี้ซื่อ กระโดดโลดเต้นเดินกลับ
เมื่อกลับมายังที่พัก จี้เยี่ยนอันมาแล้ว นางก็วิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาทันที