เห็ดน้อยขี้สงสัยกำลังขุดรูหนูต่อด้วยท่าทางมุ่งมั่น
แล้วก็ขุดพบเมล็ดถั่วเหลืองไม่น้อยจากรูหนู หลายเมล็ดถูกกัดจนแหลกละเอียด
สุนัขสองตัวก็ช่วยขุดอยู่ด้านข้าง
จากนั้นก็มีหนูวิ่งออกมาอีกหลายตัว แต่ละตัวล้วนอ้วนท้วนสมบูรณ์
เห็นได้ชัดว่าครอบครัวหนูนี้กินดีอยู่ดีเป็นพิเศษ
“ขุด ขุดต่อไป”
นางอยากรู้นักว่ามีเสบียงซ่อนอยู่มากเพียงใด
ผ่านไปครู่ใหญ่ เสบียงที่ขุดพบก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ
ถั่วเหลือง ข้าวฟ่าง ข้าวสาลี ข้าวจ้าว...
ขุดไปขุดมา ก็เจอบริเวณที่ค่อนข้างแข็ง
“นี่ไม่เหมือนหินบนภูเขาทั่วไป”
เจียงอวิ๋นซุ่ยมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยความฉงน ใช้พลั่วอันเล็กเคาะลงไป เสียงที่ได้ฟังดูคล้ายสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น อืม... กำแพง!
“ปัง...”
หินก้อนหนึ่งถูกนางเคาะหลุด กระเด็นพุ่งกระแทกหน้าผากโดยตรง
เห็ดน้อยถูกกระแทกจนตาพร่ามัว ตาขาวพลิกกลับก่อนจะหมดสติไป
ความรู้สึกคุ้นเคยเช่นนี้ น่าชังนัก ข้างในต้องมีสิ่งของแน่!
นี่คือความคิดในใจของเจียงอวิ๋นซุ่ยก่อนหมดสติ
ถูกต้อง นางถูกกระแทกจนหมดสติ หินที่กระเด็นออกมานั้นทำเอานางสลบไป
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด เจียงอวิ๋นซุ่ยรู้สึกว่าบนใบหน้าเปียกชื้น ร่างกายถูกพลิกไปพลิกมา เสียงหอนอย่างร้อนรนดังอยู่ข้างหู
สติค่อย ๆ หวนคืน เจียงอวิ๋นซุ่ยค่อย ๆ ลืมตาขึ้น รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก
“ไป... ออกไป...”
นางเปล่งเสียงสั่นระรัวออกมาเช่นนั้น เจียงอวิ๋นซุ่ยที่เพิ่งฟื้นใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักสุนัขตัวใหญ่ที่ทับครึ่งร่างของนางออกไป