เจียงอวิ๋นซุ่ยยังมีเศษขนมเค้กติดอยู่ที่มุมปาก พอได้ยินก็รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี จึงหดศีรษะกลับเข้าไป
ผ่านไปครู่หนึ่งนางจึงหิ้วกาชาเดินย่องออกมาอย่างเชื่องช้า
ภายใต้สายตาของจี้เยี่ยนอัน นางเดินยึกยักไปจนถึงริมสุดของโต๊ะ แล้ววางกาชาลง
"นี่ วางนี่แล้วนะ"
"ข้าวางแล้วนะ"
จากนั้นก็เตรียมจะเผ่นหนี
เรื่องการหลบหนีน่ะ นางถนัดที่สุด
ทว่าหนีไม่รอด ถูกหนานซูที่คาดการณ์ไว้ก่อนแล้วขวางไว้
หนานซูไม่เพียงขวางนางไว้ แต่ยังยกกาชาขึ้นต่อหน้านางแล้วเขย่าเบา ๆ
"ซื่อจื่อ น้ำชาหมดแล้ว!"
เจียงอวิ๋นซุ่ย: …………
หนานซูขี้ใจน้อย!
เห็ดน้อยถูกทำโทษอีกครั้ง ต้องไปวิ่งในลานด้านนอก วิ่งแปดรอบ!
หนานซูคอยกำกับ
เจียงอวิ๋นซุ่ยวิ่งถึงรอบสามก็หมดแรงอ่อนเปลี้ย
"ฮือ ๆ… วิ่งไม่ไหวแล้ว"
เหนื่อยจนแลบลิ้นออกมา หายใจหอบกระเส่า ราวกับลูกสุนัข
หนานซูกอดอก "ยังเหลืออีกห้ารอบนะ อย่าขี้เกียจล่ะ"
เจียงอวิ๋นซุ่ยพิงอยู่กับไอ้ดำ ไม่คิดจะฟังหนานซูอีก
นางยึกยักเนิบนาบ อุ๊ยตาย ร่างกายเด็กน้อยมนุษย์ช่างไม่เอื้ออำนวยเสียเลย
นางทิ้งน้ำหนักตัวส่วนใหญ่ลงบนไอ้ดำ ให้มันพานางค่อย ๆ เดินไป สำหรับคำพูดของหนานซูนั้นมีเกราะป้องกันโดยธรรมชาติ ถอยไปให้หมด ๆ…
มีผู้มาเยือน
กว่าจะยึกยักจนจบรอบสี่ก็เห็นบ่าวคนหนึ่งพาคนคุ้นหน้ามาด้วย
คือฟ่านเหอ
ยังมีองครักษ์เหยากวงอีกหลายนายตามหลังฟ่านเหอมา
พวกเขาดูรีบร้อน เหมือนมีเรื่องใหญ่