เห็นนางเป็นเช่นนี้ หนานซูก็ยังอดรู้สึกพิศวงอยู่บ้าง
จึงขยับเข้าไปใกล้
รอให้เขาเข้ามาใกล้ เจียงอวิ๋นซุ่ยก็กระโดดขึ้นแล้วเหยียบหลังเท้าของเขาเต็มแรง
“อ๊าก!!!”
สบโอกาส นางยัดเห็ดน้อยในมือเข้าปากหนานซู
เอ่อ……ผิดเป้าเสียแล้ว
ก็เพราะความสูงของนางมีเพียงเท่านี้ ต่อให้กระโดดก็ยังไม่ถึงปากของหนานซู
ไม่เป็นไร นางยังเหลืออีกสองดอก
เจียงอวิ๋นซุ่ยรีบหยิบเห็ดน้อยสีแดงที่เหลืออีกสองดอกออกมา
หนานซูเบิกตากว้าง ในชั่วพริบตาที่เจียงอวิ๋นซุ่ยปาเห็ดสองดอกที่เหลือมา มือและตาก็ไวปิดปากตนเองทันที
แม้ไม่รู้ว่าเจียงอวิ๋นซุ่ยจะยัดอะไรให้ตนกิน แต่ต้องไม่ใช่ของดีเป็นแน่!
เห็ดน้อยสามดอกป้อนไม่สำเร็จเลยสักดอก
เจียงอวิ๋นซุ่ยเคียดแค้นจนกระทืบเท้า
หนานซูเคียดแค้นยิ่งกว่า ยกไม้เรียวในมือขึ้น
“ดีนะเจ้าพวกเด็กแสบ เจ้าคิดจะให้ข้ากินอะไร หยุดนะ……”
เจียงอวิ๋นซุ่ย: “คนโง่เท่านั้นที่หยุด!”
ไม้เรียวเฆี่ยนลงมือนั้นเจ็บนัก
ยามนี้ไม่หนีจะรออะไรอีก
“ไอ้ดำ จั่วจั่ว โย่วโย่ว เร็วมาปกป้องข้า เขาฆ่าเด็กแล้ว!”
เจียงอวิ๋นซุ่ยขาสั้นๆ วิ่งเร็วรี่ พลางวิ่งพลางเรียกตัวช่วย
สุนัขสามตัวด้านนอกได้ยินเสียงร้องก็พุ่งพรวดเข้ามาทันที
หนานซู: “เจียงอวิ๋นซุ่ย เจ้าหยุดให้ข้าเดี๋ยวนี้ วันนี้ไม่สั่งสอนเจ้า ข้าก็ไม่ชื่อหนานซู!”
“โฮ่งโฮ่งโฮ่ง……”
“ไอ้ดำ พวกเจ้าพูดจามีเหตุผลบ้าง นางเหยียบเท้าข้า แถมยังคิดยัดของพรรค์นั้นให้ข้าด้วย!”