เพราะต้องเร่งเดินทาง ดังนั้นตลอดทางนี้เจียงอวิ๋นซุ่ยจึงไม่ได้หยุดเล่นสนุกเลย
ผู้ใดจะคาดคิดว่าระหว่างทางจะพบกับท่านแม่ทัพเฒ่าถังที่กำลังเดินทางกลับ
สุนัขสามตัวเห็นท่านแม่ทัพเฒ่าถังก็ดีใจยิ่งนัก พากันเข้าไปคลอเคลียพร้อมส่งเสียงเห่า
“พวกเจ้านี่มัน...”
เจียงอวิ๋นซุ่ยรีบโผล่หัวน้อยฟูฟ่องออกมาจากหน้าต่างทันที
“ท่านปู่ถัง ข้าเองก็อยู่ที่นี่ด้วย”
“เจ้าจะไปชิวซาหรือ”
“ใช่แล้ว ๆ ข้าจะไปตามหาจี้เยี่ยนอัน เขาป่วย”
ท่านแม่ทัพเฒ่าถังนึกถึงสถานการณ์ของจี้เยี่ยนอันในตอนนี้ ก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
“ข้าต้องรีบกลับไปจับตัวไส้ศึกให้ได้ ยังดีที่มีข้อมูลที่เจ้าให้ไว้คราก่อน เสบียงที่ส่งไปชิวซาจึงรักษาไว้ได้”
ตอนนั้นเขาคาดว่าเสบียงทหารคงจะเกิดเรื่องจึงรีบนำคนไล่ตามไปทันที เมื่อไปถึงก็พบเห็นกองกำลังอนารยชนกลุ่มหนึ่งกำลังสังหารหมู่คนขนเสบียงและชิงเสบียง
พวกเขาไปทันเวลาจึงสังหารพวกอนารยชนกลุ่มนั้นกลับคืนมาได้
ถังชิงซงกล่าวว่า “ตลอดทางนี้ไม่สงบเลย ข้าจะแบ่งคนบางส่วนให้พวกเจ้า”
“ดีเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านปู่ถัง”
ถังชิงซงพยักหน้า เขาต้องรีบกลับแล้ว
ทั้งสองฝ่ายบอกลากันแล้วจึงเดินทางต่อไป
ผู้ใดจะคาดคิดว่า ในวันที่สองเมื่อผ่านหมู่บ้านแห่งหนึ่ง พวกเขาก็พบเข้ากับกองกำลังอนารยชนกลุ่มหนึ่ง
ชาวบ้านต่างพากันแตกหนี
พวกอนารยชนเหมือนจะถือว่าการฆ่าคนเป็นเพียงเกม ขี่ม้าส่งเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งไล่ตามชาวบ้าน