เสิ่นชิงจู๋สังเกตดู ก็เป็นจริงดังว่า หลังจากเย็บปิดแผลแล้วโรยผงยาห้ามเลือด ผลการห้ามเลือดกลับเร็วยิ่งขึ้น
แววตาของเขากระเพื่อมไหว
“เจ้ารู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร”
เจียงอวิ๋นซุ่ยตอบโดยไม่ทันคิด “ก่อนหน้านี้ปู่ซานรักษาอาการบาดเจ็บภายนอกให้สัตว์ในป่าก็ทำเช่นนี้”
พูดจบนางก็รีบปิดปาก ราวกับเผลอพูดเรื่องที่ไม่อาจกล่าวออกมา ดวงตากลมโตกลอกไปมาอย่างรู้ผิด
เสิ่นชิงจู๋หัวเราะเบา ๆ “โง่เสียจริง”
เจียงอวิ๋นซุ่ยไม่ยอม เหตุใดจึงว่าข้าโง่!
มีวิธีนี้แล้ว บาดแผลที่ใหญ่ขึ้นบางอย่างในภายหลังรักษาก็สะดวกขึ้นมาก
ชาวบ้านบาดเจ็บหนักที่สุด
คนของพวกเขายังดี เพราะมีกู่ชงของเสิ่นชิงจู๋คอยรบกวน จึงมีผู้บาดเจ็บน้อย
และห้ามเลือดได้อย่างรวดเร็วด้วย
เรื่องของชาวบ้านก็ต้องให้พวกเขาจัดการกันเอง กองกำลังชนเผ่าป่าเถื่อนนี้ถูกสังหารหมดสิ้น สิ่งของที่พอใช้ได้บนตัวพวกมันถูกริบไปหมด
ม้าบางตัวที่ถูกวางยาพิษยังไม่ตาย เสิ่นชิงจู๋ก็คลายพิษให้
ม้าเหล่านี้คือเชลยศึกของพวกเขาเช่นกัน
เจียงอวิ๋นซุ่ยมองดูอนารยชนที่ตายแล้วพลางถามอย่างสงสัย “คนพวกนี้มาจากที่ใดกัน”
แถบนี้มิใช่เขตแดนของพวกเราแล้วหรือ
“ย่อมมีที่ที่ป้องกันไปไม่ถึง”
อ้วนพ่อครัวใหญ่กับพวกกลับชินเสียอย่างนั้น
“มั่วเป่ยเป็นพื้นที่กว้างใหญ่เพียงนี้ คนของเราจะปิดด่านทั้งหมดได้อย่างไร ที่เวิ้งว้างสูงชันบางแห่งแม้กองทัพใหญ่จะผ่านไปไม่ได้ แต่หน่วยย่อยอย่างนี้กลับแอบย่องเข้ามาได้ ที่มั่วเป่ยเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นไม่น้อย”