ทว่านอกเสียจากสัญญาณติดต่อแล้ว ไม่มีสถานที่
“นกพิราบตัวนี้ยังไม่ตาย แค่บาดเจ็บ ไปตามเสิ่นชิงจู๋มาดูว่าจะรักษาให้หายภายในเวลาอันสั้นเพื่อให้มันบินกลับไปได้หรือไม่”
เจียงอวิ๋นซุ่ยยกมือขึ้น “ข้าทำได้ ข้าทำได้”
ของที่ใช้กับนกพิราบตัวนี้ได้มีมากมาย
ยาลูกกลอนและผงยาที่ทำจากเห็ดหยกเขียว กับน้ำค้างทิพย์ของเจียงอวิ๋นซุ่ยเอง
เมื่อเสิ่นชิงจู๋มาถึงก็ช่วยกันรักษา ทว่ากลับทำให้เจ้าเหมียวที่กำลังจะตายหายดีเกินไปหน่อย
แผลยังไม่หายสนิท ทว่าจิตใจกลับสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
ไม่มีความสั่นกลัวเหมือนตอนถูกชานมจับได้อีกต่อไป ส่งเสียงร้องกุ๊กๆ ไม่หยุด
ยังบินไม่ได้ แต่เพราะจิตใจดีเกินไป จึงส่งเสียงดังเกินไปหน่อย
บาดแผลบนตัวนกพิราบไม่ใหญ่โตนัก ตอนถูกชานมจับจึงบาดเจ็บ แต่มากกว่านั้นคือนกพิราบถูกชานมขู่เข็ญ
ตอนนี้ได้รับการรักษา และห่างจากชานมแล้ว นกพิราบก็ดีขึ้นวันแล้ววันเล่า
แค่สองวันก็หายดี บินว่อนไปทั่วห้องได้แล้ว
“ไปเถอะ”
ใส่กระดาษข้อความกลับไปตามเดิม แล้วปล่อยนกพิราบไป
เมื่อนกพิราบบินจากไป เจียงอวิ๋นซุ่ยก็เป่านกหวีด อินทรีทองที่ซ่อนอยู่บนหลังคากางปีกบินตามไป
ที่พวกเขาปล่อยนกพิราบไป ก็เพื่อจะสืบให้รู้ว่าผู้ติดต่อของนกพิราบตัวนี้คือใคร
คนเราไม่สามารถติดตามนกที่มีปีกได้ แต่อินทรีทองทำได้
อินทรีทองบินได้สูงกว่านกพิราบมาก ชานมยิ่งเป็นสุดยอดของอินทรีทอง บินขึ้นไปได้ถึงชั้นเมฆ ตราบใดที่มันไม่ต้องการ นกพิราบตัวนั้นก็จะไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของมันเลย