สายตาของเยลู่ชานตวัดไปที่ชุดแก้วน้ำและเหล้าทันที ร่างกายของเขาเอนตัวตรงขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
“นี่คือเครื่องเคลือบที่เลื่องลือหรือ?”
“สีสันเช่นนี้ สมควรแก่การโอ้อวดยิ่งนัก”
เครื่องเคลือบสำหรับกลุ่มคนที่อาศัยอยู่บนทุ่งหญ้า ไม่รู้วิธีเผาอย่างสิ้นเชิง ย่อมเป็นของมีค่า แม้กระทั่งสัญลักษณ์ของฐานะและตำแหน่ง
นอกจากเครื่องเคลือบแล้วยังมีใบชา เกลือและเหล็กอีกด้วย
แต่สองอย่างหลังนั้นถูกควบคุมอย่างเด็ดขาด รวมถึงยา หากต้องการค้าขายผ่านช่องทางที่ถูกต้อง ย่อมเป็นไปไม่ได้
เมื่อก่อนเครื่องเคลือบสีขาวก็ทำให้ชาวทุ่งหญ้าตื่นตาตื่นใจแล้ว เช่นนี้ต่างสีสัน เพิ่งปรากฏเป็นครั้งแรก ไม่ต้องคิดเยลู่ชานก็รู้ว่าจะถูกช่วงชิงมากเพียงใด
จี้เยี่ยนอันกล่าว “พูดถึงเรื่องนี้ต้องขอบคุณองค์ชายแปด หากไม่เป็นเช่นนั้น พวกเราก็ไม่พบดินเหนียวชั้นเลิศสำหรับทำเครื่องเคลือบนี้”
ใบหน้าของเยลู่ชานก็ดำคล้ำลงอีกครั้ง
ที่ที่เขาคบหากับจี้เยี่ยนอัน มีเพียงป้อมค่ายโจรภูเขานั้น
ตอนนี้ได้ยินเขาพูดเช่นนี้ จะมีอะไรที่ไม่เข้าใจเล่า?
แต่ตอนที่พวกเขาอยู่ที่นั่นไม่พบดินสำหรับทำเครื่องเคลือบ กลับถูกคนของจี้เยี่ยนอันพบเข้า จะคิดอย่างไรก็ขัดใจนัก
เจียงอวิ๋นซุ่ยเห็นสีหน้าของเขาแล้วหัวเราะออกมาทันที
เยลู่ชานหัวเราะเย็น “จี้ซื่อจื่อช่างปกป้องพวกพ้องนัก เพียงแค่แกล้งเด็กน้อยนี้ ก็หาเรื่องมาพูดเสียมากมายเพื่อเสียดสีข้า”
ใจแคบจริงๆ
เจียงอวิ๋นซุ่ยเชิดคางอย่างภาคภูมิ ใบหน้าเล็กๆ มีสีหน้าตื่นเต้นเริงร่า ท่าทางน่าขันยิ่งนัก