ต้องยอมรับว่าคำพูดของเยลู่ชานช่างชวนหลงใหลยิ่งนัก
หากเขาทำได้จริงการร่วมมือกับเยลู่ชานก็ไม่เสียหาย
แต่ความไว้วางใจนั้นเป็นสิ่งที่ไม่น่าเชื่อถือที่สุด
จี้เยี่ยนอันวางถ้วยชาลง: "องค์ชายแปด สิ่งใดเล่าที่ทำให้ข้าไว้วางใจท่านได้ แม้จะลงนามในพันธสัญญา ตัวอย่างที่ชนเผ่าเจ้าเหยียบย่ำพันธสัญญานั้นมีน้อยหรือ?"
เยลู่ชานกล่าวด้วยสีหน้าจริงใจ
"ท่านดูข้าสิ ข้าไม่ใช่คนที่มีความทะเยอทะยานเช่นนั้น"
จี้เยี่ยนอันและคนอื่นๆ: ............
หึหึ
คำพูดนี้แม้แต่หมาก็ไม่เชื่อ
เยลู่ชานกอดอกแล้วส่งเสียง "เฮอะ": "ก็ได้ ข้ามีความทะเยอทะยานอยู่บ้าง อย่างน้อยข้าก็ต้องการตำแหน่งข่าน เพราะมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นข้าถึงจะอยู่รอดได้"
"นอกจากข้าแล้ว ใครก็ตามที่ได้นั่งตำแหน่งนั้น ชีวิตของข้าล้วนตกอยู่ในอันตราย แน่นอน ต่อให้ข้าไม่กลัวตาย แต่ข้าไม่อยากให้คนที่ตามข้าด้วยชีวิตต้องตาย"
"ข้าไม่คิดจะขยายอาณาเขตต่อไป แม้เพียงพูดปากเปล่าพวกเจ้าอาจไม่เชื่อ แต่จี้ซื่อจื่อเจ้าก็ไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้มิใช่หรือ?"
"อย่างน้อยข้าก็สัญญาได้ว่า เมื่อข้าได้นั่งตำแหน่งนั้น จะไม่รบราฆ่าฟันกัน แต่คนอื่นไม่แน่ พวกเขาทีละคน ต่างหมายจะยึดจงหยวนมาเป็นของตน"
"เพราะจงหยวนนั้นอุดมสมบูรณ์ยิ่งนัก"
จี้เยี่ยนอันย่อมรู้ดี
"จงหยวนย่อมอุดมสมบูรณ์ แต่ชนเผ่าเจ้าจะยึดครองได้ ก็ต้องดูว่ามีความสามารถหรือไม่"
"แต่ที่องค์ชายแปดกล่าว เปิ่นซื่อจื่อกลับสนใจอยู่บ้าง"
ดังที่เขากล่าว ในใต้หล้านี้ ไม่มีศัตรูถาวร ไม่มีมิตรถาวร แต่ผลประโยชน์นั้นมั่นคงแน่นอน