"ฟื้นแล้วหรือ?"
เสียงของจี้เยี่ยนอันดังขึ้นข้างหูของหนานซูอย่างแผ่วเบา
หนานซูเป็นคนสุดท้ายที่ฟื้นขึ้นมา เขาจำไม่ได้ว่าหลังจากถูกพิษแล้วตนเองทำเรื่องบ้าอะไรไปบ้าง แต่ก็มีคนช่วยรื้อฟื้นความทรงจำให้เขา
ด้วยการเลียนแบบท่วงท่าที่เกินจริงของจี้ลู่ หนานซูรู้สึกอับอายขายขี้หน้ายิ่งนัก
หนานโม่เป็นคนแรกที่ฟื้น เพราะมีพลังภายในคอยปกป้อง จึงถอนพิษได้เร็วกว่า
แต่เมื่อฟื้นขึ้นมาแล้วพบว่าขาทั้งสองข้างของตนถูกฝังอยู่ในหลุม แถมยังนึกออกว่าตนเองได้ทำเรื่องใดลงไป หนานโม่ก็อยากจะหาช่องดินแทรกตัวเข้าไปเสียจริง
ใช่แล้ว เขายังจำได้
ซ่งจิ้นตบศีรษะตนเอง
"เสี่ยวอวิ๋นซุ่ย!"
ต้นเหตุตัวดีนี่!
เจียงอวิ๋นซุ่ยที่กำลังงับหม่าฮวาชิ้นน้อยอยู่ในปาก ในชั่วพริบตาก็รับรู้ถึงสายตาตำหนิหลายคู่ได้
นางดวงตากลมโตไร้เดียงสา มองพวกเขาอย่างน่าสงสาร
"แต่มันอร่อยจริง ๆ นะ"
"ต้องเป็นเพราะมันไม่สุกเต็มที่ดีแน่!"
อย่างไรก็ไม่ใช่ความผิดของเห็ด
แม้เจียงอวิ๋นซุ่ยจะพยายามแก้ตัวสุดกำลัง แต่ก็ยังถูกลงโทษอยู่ดี
ซ่งจิ้นวาดรอยคล้ำดำใหญ่สองวงบนหน้านาง
หนานซูจับมวยผมให้นางเป็นทรงปวยปึ่งสองข้าง
แก้มทั้งสองยังมี 'สีแดงปัดแก้ม' อีกสองก้อนที่มองข้ามไม่ได้
เมื่อให้เจียงอวิ๋นซุ่ยส่องน้ำ เห็นเงาตนเองในน้ำแล้ว เห็ดน้อยผู้รักสวยรักงามถึงกับร้องไห้โฮออกมาทันที
พลางสะอึกสะอื้นไปด้วย ล้างหน้าไปด้วย
แต่กลับล้างไม่สะอาด ยิ่งเปรอะเปื้อนกว่าเดิม
"พวกเจ้า... พวกเจ้าช่างเกินไปนัก อืออืออือ..."
"อัปลักษณ์ปานนี้ ข้าจะออกไปพบผู้คนได้อย่างไรเล่า"