ผ่านไปอีกไม่กี่วัน ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงต้าหลี่ ซึ่งเป็นที่ตั้งของอาณาจักรหนานเจ้าในอดีต
พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นหุบเขาลึก เต็มไปด้วยพิษแมลงและไอพิษ
ทันทีที่มาถึง แค่เพียงงูพิษก็พบหลายชนิดแล้ว ยังมีแมงมุมยักษ์หลากสี ตะขาบ และอื่นๆ อีก
แต่เพราะมีเฉียนเฉียนโฮ่วโฮ่วผู้ปราบพิษแมลงทั้งสองอยู่ด้วย จึงไร้กังวล
เสิ่นชิงจู๋มอบถุงหอมขับไล่แมลงให้คนละหนึ่งถุง
“อากาศที่นี่เต็มไปด้วยแมลงเล็กๆ มากมาย แมลงเหล่านี้มีพิษสง หากไม่ระวังถูกกัดก็อาจล้มป่วยได้ง่าย”
ทุกคนจึงรีบแขวนถุงหอมขับไล่แมลงไว้กับตัว
“มิน่าถึงได้ว่าเหตุใดหนานเจ้าจึงโจมตียาก พื้นที่เพียงน้อยนิดเช่นนี้ แต่พิษแมลงมากมายเหลือเกิน หากไม่ใช่คนท้องถิ่นก็อาจพลาดท่าได้ทุกเมื่อ”
อย่าว่าแต่ในนี้ยังมีชนเผ่าที่เหลืออยู่ซึ่งควบคุมกู่และเล่นแร่แฝงอาคมได้
“ไปกันเถอะ ทางข้างหน้าต่อให้รถม้าก็เข้าไม่ได้แล้ว”
พวกเขาหาที่จอดรถม้า จากนั้นควบม้าเข้าสู่ป่าเขาที่ปกคลุมด้วยหมอกหนายังไม่จางเมื่อมองไปสุดตา
“กุ๊กๆๆ!”
ทันใดนั้นไก่โต้งสองตัวก็พุ่งเข้าไปในพงหญ้าที่ดูไม่สะดุดตา
“ซี้ซี้……”
งูจงอางดำหลายตัวเลื้อยออกมาจากพงหญ้า
เฉียนเฉียนโฮ่วโฮ่วและพวกมันพุ่งเข้าห้ำหั่นกัน
หนานซูกลืนน้ำลาย “งูพิษตัวใหญ่จริง”
“ยังดีที่มีเฉียนเฉียนโฮ่วโฮ่วอยู่ มิเช่นนั้นที่แห่งนี้ข้าไม่อยากมาเลย”
ทำไมถึงมีแต่งูพิษกับแมลงพิษเช่นนี้
“จี้เยี่ยนอัน เจ้าดูเร็วเข้า ตรงนี้เห็ดเต็มเลย”