เสิ่นชิงจู๋พาเจียงอวิ๋นซุ่ยออกไปมองดูข้างนอก แถวนี้มีหุบเขาลึก ในป่าต้องมีหญ้าเจี้ยนเสวี่ยเป็นแน่
“ไปเถิด เรากลับกันก่อน เอาเรื่องนี้ไปบอกซื่อจื่อ”
เจียงอวิ๋นซุ่ยถูกเขาจูงมือ กระโดดโลดเต้นเดินย้อนกลับไป
จะตามหาจี้เยี่ยนอันก็ง่ายนัก ไม่ว่าเป็นเขาหรือนาง องครักษ์ล้วนไม่ขวาง
ก่อนหน้านี้เจียงอวิ๋นซุ่ยไม่อยากรบกวนจี้เยี่ยนอัน
ก็แค่ทางลับเส้นหนึ่ง ข้างในไม่มีของดีอะไร หาตัวคนไม่พบนางก็ไม่ร้อนใจ
“ทางลับที่มุ่งออกนอกเมือง”
“เจ้าค้นพบหรือ”
เจียงอวิ๋นซุ่ยยืดอกน้อย ๆ ภูมิใจนัก “ก็ใช่น่ะสิ ข้าพบตอนเล่นซ่อนหากัน หลบเข้าไปแล้วจั่วจั่วหาไม่เจอตั้งนานเชียว”
นางเล่นซ่อนหากับเหล่าสัตว์จะโกงมิได้ จึงไม่ลดทอนตัวตนของตน ทำได้เพียงหาที่ลับตาคนหลบอยู่
เด็กน้อยจิตใจช่างเอาชนะเสียจริง หากมิใช่ยามนี้อากาศหนาวเย็น นางคงแอบดำน้ำไปแล้ว
เพราะจมูกสุนัขนั้นไวมาก หลายแห่งล้วนถูกตามพบได้ง่าย
จี้เยี่ยนอันลูบศีรษะนางเบา ๆ “ทำได้ดี เจ้าอยากได้สิ่งใดบ้างหรือไม่”
อืม นี่จะให้รางวัลนางหรือ
แต่เจียงอวิ๋นซุ่ยคิดอยู่ครู่ใหญ่ พบว่าตนเองไม่ขาดสิ่งใดเลย
“ไม่มีเจ้าค่ะ”
เครื่องทองเงินอัญมณีของนางมีมากมาย ยิ่งมีเพิ่มก็ไม่รู้สึกว่ามีความหมายอะไร
อาหารการกินนางก็ได้กินเช่นเดียวกับจี้เยี่ยนอัน บางครั้งยังได้กินดีกว่าจี้เยี่ยนอันผู้เป็นซื่อจื่อเสียอีก
เครื่องนุ่งห่ม จี้เยี่ยนอันก็ซื้อกระโปรงงาม ๆ ให้ไม่น้อย สวมใส่แทบไม่ทัน