ตอนอยู่คอกแกะกับหลินไป๋ฮู่และพวกนั้น อวิ๋นซุ่ยไม่กล้าฝึกฝนเลย
เพราะเมื่อฝึกฝน รอบตัวนางจะมีหญ้าและเห็ดพวกนี้ขึ้นมา
หลินไป๋ฮู่กับพวกพอนึกได้ก็รีบเด็ดเห็ดและถอนหญ้ากันจ้าละหวั่น
เวลาพักผ่อนก็มีน้อยอยู่แล้ว ยิ่งกลายเป็นน้อยลงไปอีก
หญ้าพวกนั้นก็โยนให้แกะกินเสีย
ฝูงแกะชอบนักหนา เกือบแย่งกันจนเกิดศึกขึ้นแล้ว
เพื่อเลี่ยงความยุ่งยาก อวิ๋นซุ่ยจึงได้แต่นั่งเงียบ ๆ กับพื้น ค่อย ๆ ดูดซับพลังจันทราอย่างเชื่องช้า
เช่นนี้ก็ช้ากว่ามาก แต่เห็ดน้อยมีเวลาเหลือเฟือ!
บัดนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
ถูกซ่งจิ้นพาออกมา แล้วก็ถูกจี้ซื่อที่วิชาตัวเบาดีเยี่ยมอุ้มพามาจากค่ายของฝูเสียอ๋อง
ในค่ายทำอะไรไม่สะดวก แต่นอกค่ายง่ายดายกว่ามาก
“ที่นี่แหละ พวกข้าคอยคุ้มกันเจ้า”
ซ่งจิ้นกอดอก ดึงหนวดปลอมบนหน้าตัวเอง
“พวกอนารยชนนี่ไว้เคราเสียรุงรัง เต็มหน้าไปหมด ยังแยกออกอีกหรือว่าใครเป็นใคร”
เขาทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างรังเกียจ
อวิ๋นซุ่ยนั่งบนเบาะเล็กที่จี้ซื่อเตรียมไว้ให้ ใช้มือจัดขาสั้นป้อมของตนนั่งขัดสมาธิ
“ข้าพร้อมแล้ว!”
เสียงใสกระจ่างใส ฟังรื่นหูยิ่ง
เวลานี้อวิ๋นซุ่ยเปลี่ยนมาสวมกระโปรงน้อยตัวงาม สีเหลืองอ่อน หน้าตาเล็ก ๆ ก็กลับมาสะอาดหมดจด ขาวนวลอวบอิ่มดั่งซาลาเปาลูกโต
ผมเผ้าก็ถูกหวีให้เรียบร้อย มีเปียเล็ก ๆ สองข้างด้วย
เทียบกับเห็ดน้อยซอมซ่ออย่างคราวก่อนแล้ว ผิดกันราวฟ้ากับดิน
นี่คือความต่างระหว่างแมวจรจัดกับแมวน้อยที่ถูกเลี้ยงดูประคบประหงมในบ้าน!
“ต้องนอนหลับหรือไม่”