เจียงอวิ๋นซุ่ยร้องไห้อยากโผเข้ากอดคอจี้ซื่อ แต่มือวางไม่ลง เพราะยังกอดไข่เต็มอ้อมแขน
นางจึงร้องสะอึกสะอื้นไปพลาง ยัดเยียดไข่ให้หลินไป๋ฮู่และซวนจื่อทีละฟอง
"นี่ อึก ๆ ... นี่ของซวนจื่อ"
"นี่... ของเสี่ยวอู่"
"อึก ๆ ... ยังมีอีกตั้งเยอะ พวกเจ้าช่วยเอาไปเองได้ไหม แจกไม่หมด สะอึก..."
นางถึงกับร้องสะอึกออกมาคำหนึ่ง
เห็นดังนั้น คนที่เดิมทีเป็นห่วงเพราะนางร้องไห้กะทันหันก็พากันครึ่งขำครึ่งกลุ้ม
จี้ซื่อเช็ดน้ำตาให้นาง
"อึก ๆ ... ซื่อซื่อ ข้าคิดถึงพวกเจ้ายิ่งนักนะ"
ใบหน้าเล็ก ๆ ที่แต่ไหนแต่ไรก็มอมแมมอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งร้องไห้จนคล้ายลูกแมวลายด่าง
"ซื่อซื่อ พวกเจ้าเอาไข่มั้ย ข้า ข้าเอามาเยอะเลยนะ"
นางสูดจมูกฟุดฟิด
ซ่งจิ้นยื่นหน้าเข้ามาพลางเอ่ยปนเปรี้ยว "ยังไงกัน เจ้าจำได้แต่จี้ซื่อสิ ข้าคนทั้งคนยืนโตอยู่ตรงนี้กลับถูกเมินใช่รึ"
เจียงอวิ๋นซุ่ยฮึดฮัดสองเสียง "ให้เจ้าก็ได้ฟองหนึ่ง"
ในที่สุดไข่ที่กอดอยู่ก็ถูกแจกจนหมด นางข่มอารมณ์ครู่หนึ่ง แล้วกอดคอจี้ซื่อร้องไห้ต่อ
"ซื่อซื่อ เหตุใดเจ้าจึงมาได้ บาดแผลหายดีหรือยังเจ้าคะ"
"จี้เยี่ยนอันเล่า ท่านปู่อ้วนเล่า"
อ้วนพ่อครัวใหญ่เดินเข้ามา ตาก็แดงเช่นกัน
"เจ้าเด็กน้อย! ท่านปู่อ้วนของเจ้าอยู่นี่แล้ว!"
"อึก ๆ ... ท่านปู่อ้วน"
"อึก ๆ ... เจ้าเด็กน้อย เด็กน้อยน่าสงสารของข้า!"