"ดูเจ้าโลภเอาได้ ภูตน้อยจอมตะกละ"
อ้วนพ่อครัวใหญ่ปากบ่น แต่มือก็พลิกเนื้อดูอย่างคล่องแคล่ว
"อันนี้ได้ที่แล้ว"
เจียงอวิ๋นซุ่ยตาเป็นประกายทันที
ติดตามอ้วนพ่อครัวใหญ่ก็ไม่ต้องทนหิวท้องแบน เนื้อย่างหอมฟุ้ง เห็ดในท้องไก่ย่างก็อบจนสุกทั่ว ทั้งยังห่อหุ้มด้วยกลิ่นหอมของเนื้อไก่
คำเดียวเท่านั้น เจียงอวิ๋นซุ่ยก็อิ่มเอมใจยิ่ง
ปากหวานเสียจริง
"ท่านปู่อ้วนทำอาหารอร่อยที่สุดแล้ว พวกอนารยชนทำได้แย่เสียเหลือเกิน"
อ้วนพ่อครัวใหญ่ฟังแล้วปลื้มใจยิ่ง คนเป็นพ่อครัว ย่อมชอบฟังคำชมฝีมือตนเป็นธรรมดา
"แน่นอนอยู่แล้ว พวกอนารยชนจะไปรู้จักอะไรเรื่องกิน พวกมันก็แค่ล้างผลาญอาหาร มุ่งแต่อิ่มท้องก็พอ เมื่อวานกินหมั่นโถวของพวกมัน ข้างในยังไม่ทันสุกดีเลย"
นอกจากเจียงอวิ๋นซุ่ยแล้ว ผู้อื่นก็กินกันอย่างเอร็ดอร่อย
กระเพาะของชาวจงหยวนนั้น ชินกับอาหารของพวกอนารยชนไม่ได้จริง ๆ
มื้อนี้เจียงอวิ๋นซุ่ยกินเสียอิ่มหนำ พลางเรอออกมาเสียด้วย
วันนี้กินหมดเกลี้ยง ไม่เหลืออะไรเลย อาหารของหลินไป๋ฮู่และพวก ยังต้องพึ่งพาเจียงอวิ๋นซุ่ยให้ไปลักมาจากห้องครัวบ้าง
แต่ครั้งนี้มีซ่งจิ้นช่วยอำพราง จึงสำเร็จด้วยดี
ยามราตรี เจียงอวิ๋นซุ่ยหอบขนมหญ้าที่ทำเสร็จแล้วมาห่อใหญ่ อาศัยวิชาตัวเบาของจี้ซื่อแบกไปยังลานม้าด้วยกัน
การเฝ้าระวังแถวนี้เข้มงวดนัก จี้ซื่อเข้าใกล้มากเกินไปไม่ได้
เจียงอวิ๋นซุ่ยแทรกตัวเข้าไปเอง
ช่องกำแพงรั้วลานม้า รูปร่างนางบีบเข้าไปได้พอดี
เพียงแต่เนื้อแน่นไปหน่อย
"พุงข้านี่ติดอยู่ได้ QA Q"