ไม่นานจี้เยี่ยนอันกับพวกก็ออกมาเช่นกัน
เพียงแต่ฝุ่นควันรอบด้านยังไม่ทันจางหาย คนที่ออกมาจึงตัวมอมแมมไปตาม ๆ กัน
จี้เยี่ยนอันไอพรืดใหญ่ หน้าตาคล้ำลง
“แค่ก ๆ … เกิดอะไรขึ้น”
ป้อมค่ายของโจรภูเขานี่มันงานก่อสร้างห่วย ๆ อย่างนั้นหรือ ถึงได้พังทลายง่ายดายเช่นนี้
“อึก ๆ ๆ …”
เจ้าหมูที่ชนกำแพงหัวหมุนตาลาย อย่างดื้อรั้นและซวนเซใช้หัวดันเสาที่ขวางหน้าออกไป เดินโซเซโซซัดออกมาราวกับดื่มสุราไปหลายไห
ชั่วขณะนั้น สายตาทั้งหมดก็จับจ้องไปที่เจ้าหมูตัวนั้น
หนานซูมีสีหน้าเลื่อนลอย “หมูมาจากไหนน่ะ”
เจียงอวิ๋นซุ่ยรีบโยนความผิด ชี้เจ้าหมูและร้องลั่น “นั่นไง นั่นไง เจ้าตัวนั้นแหละ มันเป็นคนชนกำแพงพัง ข้าไม่เกี่ยวสักหน่อย”
คำอธิบายชวนให้คิดว่าไม่มีอะไรก็เท่ากับมีอะไรนี่เอง ทำให้จี้เยี่ยนอันเล็งเป้ามาที่นางได้สำเร็จ
“เจียงอวิ๋นซุ่ย เจ้าอีกแล้ว!”
เพียงไม่กี่คำ เขากลับกัดฟันกรอด
ซ่งจิ้นกอดอก “ยอดนักหนา เอาเจ้าหมูนั่นมาชนกำแพงที่นี่ได้อย่างไร”
เจียงอวิ๋นซุ่ยตาค้าง เอ๊ะ ทำไมถึงโยนความผิดมาให้นางหมดเช่นนี้
“ไม่ไม่ไม่ ไม่ใช่ข้าเสียหน่อย”
“เจ้าสองคน อธิบายมาให้ชัด”
จี้เยี่ยนอันมองจี้ซื่อและจี้ลู่
จี้ซื่อ พูดน้อย ไม่อยากเอ่ย
สุดท้ายเป็นจี้ลู่ที่ก้าวออกมา เอามือลูบจมูกแล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมด
“ฮ่า ๆ ๆ …”
เสียงหัวเราะอย่างไม่อายใครนี้ มาจากซ่งจิ้นและหนานซูไม่ผิดแน่
อีกทั้งยามที่พวกเขาหัวเราะ ฝุ่นบนตัวก็ร่วงลงมาพรืด ๆ
“น่าเสียดาย มิอาจได้เห็นท่านั่งบนหมูอันห้าวหาญของเจ้ากับตา”