ซ่งจิ้นกอดอกเอ่ยยียวนว่า "โอ้ ดูท่าซื่อจื่อของเราร่างกายอ่อนแอจนแม้แต่เด็กยังรู้กันทั่ว"
จี้เยี่ยนอันปรายตามองเขา "เจ้าพูดมากขึ้นทุกที"
ซ่งจิ้นเบะปาก
เขาเอนกายพิงเสามองทรัพย์สมบัติในห้องเก็บของ
ใช่แล้ว คำพูดของเขานั้นมากขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อก่อนตอนอยู่ข้างกายอาหลู่เยียหาได้เป็นเช่นนี้
คงเพราะแท้จริงแล้ว ลึกๆ เขาก็ยังเป็นชาวจงหยวนอยู่นั่นเอง
เมื่อเคลื่อนโอ่งใบใหญ่ขึ้น ทางลับใต้ดินก็ปรากฏโฉม
หนานโม่กระโดดลงไปทันที หยิบกล่องเล็กขึ้นมาเปิดออกหนึ่งใบ ภายในเป็นแท่งทองคำเรียงเป็นระเบียบ
แน่นอนว่ากล่องเล็กนี้เทียบกับหีบที่บรรจุเงินไม่ได้เลย
เปิดอีกใบ ภายในเป็นไข่มุกทะเลใต้หลากสี แต่ละเม็ดใหญ่กลมงาม
เปิดอีกใบ เป็นชาชั้นเลิศ
เปิดอีกใบ หีบหยกขาวแกะสลักชั้นยอดเต็มตู้
หนานโม่ "…………"
รองหัวหน้าเจ้าหนูตัวแสบยังอุตส่าห์ขนแต่ของดีๆ ไป
คนอื่นเห็นเข้าต่างพากันรังเกียจรองหัวหน้า
แน่นอนว่า ที่รังเกียจยิ่งกว่าคือหัวหน้าใหญ่
ซ่งจิ้น "หัวหน้าใหญ่นั่นมันมีแต่พละกำลังไร้สมอง ข้าวของมากมายอยู่ใต้จมูกยังถูกขนไปโดยไม่รู้ตัว"
หนานโม่ "ที่นี่ยังมีทางลับอีกเส้น"
เจียงอวิ๋นซุ่ย "ข้าดูหน่อย รีบให้ข้าดูหน่อย"
"หนานโม่รับข้าด้วย!"
สิ้นเสียงนางก็กระโดดลงไป
ยังดีที่หนานโม่มือไวรับไว้ได้
ใต้แสงกระบอกจุดไฟ เจียงอวิ๋นซุ่ยพลันเห็นปากทางลับที่ใหญ่กว่ารูสุนัขเพียงน้อยนิด