เจียงอวิ๋นซุ่ย: เหตุใดข้าจึงเคราะห์ร้ายถึงเพียงนี้
“ข้าไม่ได้วาดเจ้า นี่ไม่ใช่เจ้า”
ยังโง่เง่าเช่นเดิม ชอบทำเรื่องไม่เข้าท่าว่าไม่ใช่ทั้งที่ความจริงมันฟ้องอยู่แล้วงั้นหรือ?
ซ่งจิ้นและคนอื่นๆ เบียดเข้ามาดู
“นี่วาดอะไรกัน?”
ซ่งจิ้น: “อัปลักษณ์ยิ่งนัก”
เจียงอวิ๋นซุ่ยหงุดหงิดหนักกว่าเดิม
ผลลัพธ์จากการทำให้นายใหญ่ขุ่นเคืองก็คือ ตอนกินข้าวนางยังต้องหันหน้าเข้ากำแพง โต๊ะอาหารตั้งอยู่ข้างๆ นาง คนอื่นๆ พูดคุยหัวเราะกินดื่มกัน
ส่วนนางยังต้องหันหน้าเข้ากำแพง...
เจียงอวิ๋นซุ่ยหิวจนน้ำลายสอ ซ่งจิ้นยังหน้าด้านหยิบขาไก่มาแกว่งตรงหน้านาง
เจียงอวิ๋นซุ่ย: ครอก ครอก ครอก...
“โอ้ เสียงอะไรดัง? ที่แท้ก็ท้องใครบางคนนี่เอง”
เฉิ่นชิงจู๋มองซ่งจิ้นแวบหนึ่ง: “เจ้าคนนี้เหตุใดจึงไร้ยางอายมากขึ้นทุกที?”
ก่อนหน้านี้มิใช่เอาแต่ซึมเซาอยู่ตลอดหรอกรึ? เพิ่งผ่านไปไม่นาน ไฉนคนกลับกลายเป็นหน้าไม่อายเช่นนี้?
คนอื่นๆ พยักหน้าเห็นด้วย
จี้เยี่ยนอันจิบน้ำชา เขาเข้าใจซ่งจิ้นมากกว่าคนอื่นอยู่บ้าง แม้จะเป็นความเข้าใจที่ได้มาจากองค์ชายไท่จื่อผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องก็ตาม
นี่ต่างหากจึงจะใกล้เคียงกับนิสัยที่แท้จริงของซ่งจิ้น
ที่ซ่งจิ้นสามารถมีเพื่อนยอมเสี่ยงชีวิตเข้าช่วยเหลือได้ ย่อมเป็นเพราะเขามีเสน่ห์ในการคบหาด้วย
เขามีพรสวรรค์ ก่อนยังไม่ประสบเคราะห์ นิสัยก็ค่อนข้างร่าเริงอยู่บ้าง และชอบออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนสนิท ขี่ม้าด้วยกัน แต่งโคลงด้วยกัน มีท่าทีหยิ่งผยองในความสามารถอยู่บ้าง แต่นั่นก็เพราะเขามีความสามารถนั้นจริงๆ
ใครก็ตามที่ต้องประสบกับกระดาษคำตอบถูกสับเปลี่ยน ถูกตามล่าสังหาร เมื่อกลับถึงบ้านก็พบว่าคนในครอบครัวต้องประสบเคราะห์เพราะตน ล้วนไม่มีทางร่าเริงขึ้นมาได้