เจียงอวิ๋นซุ่ยอุ้มเห็ดกองใหญ่เดินโซเซเข้าไปหาพวกเขาสองก้าว
“เจ้าอย่าเข้ามานะ!!!”
ทุกคนล้วนผงะถอยหลังกรูดพร้อมกันก้าวใหญ่ พลางปิดปากจมูก มองเจียงอวิ๋นซุ่ยด้วยแววตาหวาดผวา
เด็กน้อยน่ารักที่กอดเห็ดไว้เต็มอ้อมแขนเอียงศีรษะ
“อ้อ พวกท่านแตะสิ่งนี้ไม่ได้ มันมีพิษ”
ซ่งจิ้น: “รู้แล้วยังอุ้มมาอีกมากมาย ไม่ได้การแล้ว คนนี้เอาไว้ไม่ได้!”
เก็บไว้ไม่ได้แล้ว ใครจะรู้ว่าเนื้อตัวของเจียงอวิ๋นซุ่ยเปื้อนสปอร์เห็ดพวกนั้นไปมากน้อยเพียงใด
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเส้นใยพวกนั้นแพร่กระจายผ่านสปอร์ของเห็ด
เจียงอวิ๋นซุ่ยเกาศีรษะ
“แต่เห็ดพวกนี้สวยมาก”
อ้วนพ่อครัวใหญ่ร้องโอย “มันสวยจริง แต่เอาชีวิตพวกข้าไปด้วย!”
เจียงอวิ๋นซุ่ยพึมพำ “ข้าเก็บสปอร์ของมันได้นี่นา”
นางไม่หวาดหวั่นเลยสักนิด เพราะเป็นเห็ดเช่นเดียวกัน เจียงอวิ๋นซุ่ยจึงมีภูมิต้านทานต่อเห็ดพิษทุกชนิด
นอกจากนี้ยังรักษาตัวด้วยพลังแห่งหมู่ดาวและจันทราได้ ดังนั้นนางจึงต้านทานพิษอื่น ๆ ได้ด้วย
เจียงอวิ๋นซุ่ยชื่นชอบสะสมของสวยงามหรือประหลาด
เห็ดพิษสวยงามก็อยู่ในข่ายสะสมของนาง
แต่เมื่อทุกคนกำลังหวั่นกลัว เจียงอวิ๋นซุ่ยจึงใคร่ครวญแล้ววางเห็ดลงอย่างอาวรณ์ เก็บสปอร์ของเห็ดพิษนี้เพียงไม่กี่ก้อน
โดยใช้สปอร์ของนางเองเป็นภาชนะบรรจุสปอร์เหล่านั้นลงไป
สปอร์ของนางสามารถเก็บรวบรวมพลังงานและสิ่งละเอียดจิ๋วที่แทบมองไม่เห็นเหล่านี้ แล้วรวมตัวเป็นลูกกลมเล็กสวยงาม