“โฮ่งโฮ่ง...”
สุนัขสองตัววิ่งกลับมา
ในปากของจั่วจั่วยังคาบสิ่งใดสิ่งหนึ่งอยู่
แล้วนำมาวางตรงหน้าเจียงอวิ๋นซุ่ย
“อี๋...”
เสียงรังเกียจอย่างรุนแรงของเห็ดน้อยดังขึ้น ทุกคนมองตามไปก็รู้สึกหนังตากระตุก
ให้ตายเถิด เมื่อครู่พวกเขาพึ่งเอ่ยถึงแมลงหวี่ที่ชอบฝังตัว ตอนนี้จั่วจั่วก็นำแมวป่าที่ถูกฝังตัวมาให้พวกตนตัวหนึ่ง
แมวป่าตัวนั้นดูไม่โตนัก อายุราวสองเดือน
แต่ซูบผอมเหลือเกิน ดวงตา หู และท้องล้วนมีตุ่มปูดใหญ่
ในตุ่มปูดนั้นตัวอ่อนแมลงหวี่ที่ฝังตัวอยู่ก็ไม่เล็กแล้ว
แมวป่าดูเหมือนแผ่วเบาใกล้สิ้นลมใกล้ตาย
อ้วนพ่อครัวใหญ่เอ่ยว่า “ท่านเสิ่น รีบรักษาชีวิตน้อยๆ ของเจ้านี่ทีเถิด”
เพราะแมลงหวี่พวกนั้นน่าขยะแขยงเกินไป
ซ่งจิ้นส่งเสียงจิ๊จ๊ะ “นี่มันน่ารังเกียจจริงๆ”
ตัวแมลงพวกนั้นยังดิ้นไปมาอยู่เลย
มองแล้วขนลุกชันไปทั้งตัว
เจียงอวิ๋นซุ่ยหลบไปด้านหลังอ้วนพ่อครัวใหญ่ ไม่กล้ามองนัก
ช่างเป็นแมลงที่น่าขยะแขยงยิ่ง
เสิ่นชิงจู๋เห็นแมลงมามาก แม้จะรังเกียจสิ่งนี้อยู่บ้าง แต่ก็ยังพอทนได้
เขาจึงหยิบเครื่องมือออกมา ไม่นานก็จัดการนำตัวแมลงบนร่างแมวป่าตัวนี้ออกมาจนหมด
ทุกครั้งที่ดึงออกมาได้หนึ่งตัว อ้วนพ่อครัวใหญ่ด้านข้างก็ถอนหายใจโล่งอก
“อย่าว่าแต่เลย เมื่อเห็นมันถูกดึงออกมา ในใจก็รู้สึกสบายขึ้นอย่างประหลาด”
“เสร็จแล้ว”
จี้ซื่อขุดหลุมด้านข้าง ฆ่าแมลงหวี่พวกนั้นแล้วโยนลงไป ฝังดินไว้ ทำเป็นปุ๋ยเสีย